Fred Frith

Fred Frith werd geboren in Engeland in 1949. Als vijfjarige begon hij met vioollessen, zong hij in het kerkkoor en leerde hij zichzelf piano aan door zijn vader en oudere broer na te doen. Toen hij dertien was pikte hij op school een gitaar op en begon te oefenen met wat hem onder handen kwam, van Django Reinhardt tot Villa Lobos, van Bach tot flamenco. De ontdekking van de blues scherpte een honger tot improvisatie aan die hem nooit meer verlaten heeft. Op school speelde hij gitaar, bas, keyboards en harmonica in groepen met een repertoire van de Beatles tot Ray Charles en Muddy Waters. Zijn vroegste optredens voor publiek vonden plaats in de relatief tolerante atmosfeer van Britse folk clubs in de late jaren zestig. Frith ontmoette saxofonist Tim Hodgkinson terwijl beiden studenten waren aan de universiteit van Cambridge. In 1968 vormden ze Henry Cow, een bluesband die uitgroeide tot een collectief met Chris Cutler, John Greaves, Lindsay Cooper en anderen. De groep bleef tien jaar bestaan, reisde Europa af in een onafhankelijk circuit dat ze mee hielpen creëren. Voortbewegend op een eclectische reeks invloeden en toegewijd aan de idee om zichzelf te leren spelen en componeren, groeide het repertoire van Henry Cow gaandeweg uit tot complex geschreven structuren, gemanipuleerde opnames, vrije improvisaties en songs. Hun onderzoek van de potentie van de opnamestudio als compositiepool was innoverend en invloedrijk en hun bewust besluit om compromisloze muziek in een populaire context te presenteren was uniek. Parallel met dit werk, ontwikkelde Fred Frith zijn talent als improvisator. Sinds zijn plaat Guitar Solos uit 1974, wordt hij beschouwd als één van het handvol radicale vernieuwers van het instrument, wat leidde tot contacten met gelijkgestemde geesten in heel de wereld. Na de split van Henry Cow behield Frith banden met zijn collega's door middel van Art Bears, een trio met Chris Cutler en Dagmar Krause dat hem toeliet om zijn wortels in folk muziek en liedvorm te handhaven. In 1978 verhuisde hij naar New York waar hij begon samen te werken met de ontluikende 'downtown' scène, met Tom Cora, Lesli Dabala, Bob Ostertag, Ikue Mori, John Zorn en anderen. Vanaf toen werd het werk van Frith ongewoon divers. In de studio levert hij bijdragen af voor opnames van onder meer Gavin Bryars, Amy Denio, Brian Eno, Half Japanese, René Lussier, Material, The Residents, Robert Wyatt, en YoYo Ma. Hij produceerde platen van artiesten als The Orthotonics, David Moss, Tenko en V-Effect. Hij was bassist in John Zorns Naked City, violist in Lars Hollmers Looping Home Orchestra, en gitarist voor Heiner Goebbels Man in the Elevator-project. Hij lag mee aan de basis van een reeks baanbrekende groepen van Massacre tot Skeleton Crew, Keep the Dog, Fred Frith Guitar Quartet en Que d'la Gueule, een big band die zes maanden in residentie in Marseille aan de opera Helter Skelter werkte met zestien jonge werkloze rockmuzikanten uit de banlieu. De jongste jaren resulteerde de narratieve kwaliteit, die als rode draad door het werk van Frith loopt, in bijdragen aan de visuele media, of het nu theater, dans, film, schilderen of video is. Het zwaartepunt binnen zijn werk heeft zich ook verplaatst van uitvoeren naar componeren. Zo ontstonden werken als Long on Logic en Freedom en Fragments voor Rova Sax Quartet, Elegy for Elias voor het Abel/Steinberg/Winant trio, Pacifica voor het Ensemble Eva Kant in Bologna, en projecten met groepen als Ensemble Modern, Asko Ensemble en Arditti Quartet. Actuele projecten zijn The Fred Frith Guitar Quartet, Tense Serenity (een sextet dat de integratie van compositie-elementen in geïmproviseerde muziek exploreert), Stone, Brick, Glass, Wood, Wire (grafische partituren voor ensembles tot eenentwintig muzikanten) en Maybe Monday, een trio met Miya Masaoka (koto) en Larry Ochs (tenorsax). Frith is het onderwerp van de bekroonde documentairefilm Step Across the Border van Nicolas Humbert en Werner Penzel. Actueel is Fred Frith leraar compositie aan het Mills College in Oakland (Californië).

Laatst aangepast op 6/3/2006.