HomeFred Frith

Fred Frith

Fred Frith werd geboren in Engeland in 1949. Als vijfjarige begon hij met vioollessen, zong hij in het kerkkoor en leerde hij zichzelf piano aan door zijn vader en oudere broer na te doen. Toen hij dertien was pikte hij op school een gitaar op en begon te oefenen met wat hem onder handen kwam, van Django Reinhardt tot Villa Lobos, van Bach tot flamenco. De ontdekking van de blues scherpte een honger tot improvisatie aan die hem nooit meer verlaten heeft. Op school speelde hij gitaar, bas, keyboards en harmonica in groepen met een repertoire van de Beatles tot Ray Charles en Muddy Waters. Zijn vroegste optredens voor publiek vonden plaats in de relatief tolerante atmosfeer van Britse folk clubs in de late jaren zestig. Frith ontmoette saxofonist Tim Hodgkinson terwijl beiden studenten waren aan de universiteit van Cambridge. In 1968 vormden ze Henry Cow, een bluesband die uitgroeide tot een collectief met Chris Cutler, John Greaves, Lindsay Cooper en anderen. De groep bleef tien jaar bestaan, reisde Europa af in een onafhankelijk circuit dat ze mee hielpen creëren. Voortbewegend op een eclectische reeks invloeden en toegewijd aan de idee om zichzelf te leren spelen en componeren, groeide het repertoire van Henry Cow gaandeweg uit tot complex geschreven structuren, gemanipuleerde opnames, vrije improvisaties en songs. Hun onderzoek van de potentie van de opnamestudio als compositiepool was innoverend en invloedrijk en hun bewust besluit om compromisloze muziek in een populaire context te presenteren was uniek. Parallel met dit werk, ontwikkelde Fred Frith zijn talent als improvisator. Sinds zijn plaat Guitar Solos uit 1974, wordt hij beschouwd als één van het handvol radicale vernieuwers van het instrument, wat leidde tot contacten met gelijkgestemde geesten in heel de wereld. Na de split van Henry Cow behield Frith banden met zijn collega's door middel van Art Bears, een trio met Chris Cutler en Dagmar Krause dat hem toeliet om zijn wortels in folk muziek en liedvorm te handhaven. In 1978 verhuisde hij naar New York waar hij begon samen te werken met de ontluikende 'downtown' scène, met Tom Cora, Lesli Dabala, Bob Ostertag, Ikue Mori, John Zorn en anderen. Vanaf toen werd het werk van Frith ongewoon divers. In de studio levert hij bijdragen af voor opnames van onder meer Gavin Bryars, Amy Denio, Brian Eno, Half Japanese, René Lussier, Material, The Residents, Robert Wyatt, en YoYo Ma. Hij produceerde platen van artiesten als The Orthotonics, David Moss, Tenko en V-Effect. Hij was bassist in John Zorns Naked City, violist in Lars Hollmers Looping Home Orchestra, en gitarist voor Heiner Goebbels Man in the Elevator-project. Hij lag mee aan de basis van een reeks baanbrekende groepen van Massacre tot Skeleton Crew, Keep the Dog, Fred Frith Guitar Quartet en Que d'la Gueule, een big band die zes maanden in residentie in Marseille aan de opera Helter Skelter werkte met zestien jonge werkloze rockmuzikanten uit de banlieu. De jongste jaren resulteerde de narratieve kwaliteit, die als rode draad door het werk van Frith loopt, in bijdragen aan de visuele media, of het nu theater, dans, film, schilderen of video is. Het zwaartepunt binnen zijn werk heeft zich ook verplaatst van uitvoeren naar componeren. Zo ontstonden werken als Long on Logic en Freedom en Fragments voor Rova Sax Quartet, Elegy for Elias voor het Abel/Steinberg/Winant trio, Pacifica voor het Ensemble Eva Kant in Bologna, en projecten met groepen als Ensemble Modern, Asko Ensemble en Arditti Quartet. Actuele projecten zijn The Fred Frith Guitar Quartet, Tense Serenity (een sextet dat de integratie van compositie-elementen in geïmproviseerde muziek exploreert), Stone, Brick, Glass, Wood, Wire (grafische partituren voor ensembles tot eenentwintig muzikanten) en Maybe Monday, een trio met Miya Masaoka (koto) en Larry Ochs (tenorsax). Frith is het onderwerp van de bekroonde documentairefilm Step Across the Border van Nicolas Humbert en Werner Penzel. Actueel is Fred Frith leraar compositie aan het Mills College in Oakland (Californië).

Laatst aangepast op 6/3/2006.

Fred Frith
Jeremy Webster "Fred" Frith (born 17 February 1949) is an English multi-instrumentalist, composer, and improviser. Best known for his guitar playing, Frith first came to attention as a founding member of the English avant-rock group Henry Cow. He was also a member of the groups Art Bears, Massacre, and Skeleton Crew. He has collaborated with numerous musicians, including Robert Wyatt, Derek Bailey, the Residents, Lol Coxhill, John Zorn, Brian Eno, Mike Patton, Lars Hollmer, Bill Laswell, Iva Bittová, Jad Fair, Kramer, the ARTE Quartett, and Bob Ostertag. He has also composed several long works, including Traffic Continues (1996, performed 1998 by Frith and Ensemble Modern) and Freedom in Fragments (1993, performed 1999 by Rova Saxophone Quartet). Frith produces most of his own music, and has also produced many albums by other musicians, including Curlew, the Muffins, Etron Fou Leloublan, and Orthotonics. He is the subject of Nicolas Humbert and Werner Penzel's 1990 documentary Step Across the Border. Frith also appears in the Canadian documentary Act of God, which is about the metaphysical effects of being struck by lightning. He has contributed to a number of music publications, including New Musical Express and Trouser Press, and has conducted improvising workshops across the world. His career spans over four decades and he appears on over 400 albums, and he still performs actively throughout the world. Frith was awarded the 2008 Demetrio Stratos Prize for his career achievements in experimental music. The prize was established in 2005 in honour of experimental vocalist Demetrio Stratos, of the Italian group Area, who died in 1979. In 2010 Frith received an honorary doctorate from the University of Huddersfield in West Yorkshire, England, in recognition of his contribution to music. Frith was Professor of Composition in the Music Department at Mills College in Oakland, California, until his retirement in 2018. He is the brother of Simon Frith, a music critic and sociologist, and Chris Frith, a psychologist at University College London.read more on Wikipedia...