Anthony Braxton

Anthony Braxton is een Amerikaans componist, multi-rietblazer en pianist. Hij componeerde honderden stukken, maar publiceerde ook erg veel over muziektheorie en -filosofie. Braxtons werk situeert zich binnen de jazz, vrije improvisatie, orkestmuziek en opera. Hij bespeelt een brede waaier aan houtblazers, van de sopraninosaxofoon, sopraansaxofoon, altsaxofoon in Es en F, baritonsaxofoon, bassaxofoon en de contrabassaxofoon. Hij was in 1968 de eerste die een lange solo-improvisatie uitbracht in vorm van de plaat For Alto. Hierna breidde zijn discografie uit met meer dan honderd albums tussen 1969 en 2006, onder meer op Leo Records, New Braxton House Records, Hat Hut Records, Emanem, Delmark, Black Saint, Arista en andere labels. Hij componeert muziek voor allerhande bezettingen. Naast jazzmusici als John Coltrane, Warne Marsh en Eric Dolphy is Braxton ook beïnvloed door avant-gardisten als Karlheinz Stockhausen en John Cage. Hij werkte doorheen de jaren met diverse musici samen, waaronder Dave Holland, Max Roach, Dave Douglas, Marilyn Crispell en Kenny Wheeler. Sinds 1990 is Braxton benoemd als Professor of Music aan de Wesleyanuniversity in Connecticut, waar hij tevens voorzitter is van de muziekfaculteit. In 1994 nam hij de prestigieuze MacArthur Fellowship prijs in ontvangst.

laatste update: juni 2022

Anthony Braxton (Chicago, 4 juni 1945) is een Amerikaans componist, multi-rietblazer en pianist. Zijn oeuvre omvat een grote hoeveelheid complex werk. Hij componeerde honderden stukken, maar schreef ook duizenden bladzijden over muziektheorie en -filosofie. Veel van Braxtons muziek is jazz-georiënteerd, maar hij is ook actief in vrije improvisatie, orkestmuziek en opera. Hij gebruikt een brede waaier aan houtblaasinstrumenten, zoals de sopraninosaxofoon, sopraansaxofoon, altsaxofoon in Es en F, baritonsaxofoon, bassaxofoon, en de contrabassaxofoon; ook gebruikt hij de Es-, Bes-, en de contrabasklarinet en de fluit. Braxton was in 1968 de eerste die een lange solo-improvisatie op plaat uitbracht. De dubbel-lp heet For Alto. Braxton speelt en componeert muziek in allerlei combinaties - van duo's tot tentetten en groter. Hij schreef solomuziek, maar net zo goed ensemblemuziek, en scores voor groot orkest, en zelfs voor 4 orkesten tegelijkertijd. Zijn invloeden zijn naast jazz (en dan specifiek saxofonisten als Warne Marsh, John Coltrane, Paul Desmond, en Eric Dolphy) ook avant-gardisten als Karlheinz Stockhausen en John Cage. In het begin van zijn carrière was Braxton ook betrokken bij het AACM, 'The Association for the Advancement of Creative Musicians', een muzikantenorganisatie gesticht in Chicago. Doorheen de jaren speelde Braxton met een verscheidenheid aan musici, zoals Dave Holland, Max Roach, Mal Waldron, Dave Douglas, Derek Bailey, Chick Corea, Ornette Coleman, Marilyn Crispell, Kenny Wheeler, Ray Anderson, Dave Brubeck, Lee Konitz, Peter Brötzmann, Evan Parker, Wadada Leo Smith, Leroy Jenkins, Willem Breuker, George Lewis, Muhal Richard Abrams, Steve Lacy, Roscoe Mitchell, Pat Metheny, Andrew Cyrille, Wolf Eyes, Misha Mengelberg, Chris Dahlgren en vele anderen. Braxton studeerde filosofie aan de Roosevelt universiteit. Hij gaf ook les op Mills College. In 1990 werd Braxton benoemd tot Professor of Music aan de Wesleyan-university in Connecticut. Hij is er tevens voorzitter van de muziekfaculteit. In 1994 kreeg hij de prestigieuze MacArthur Fellowship-prijs. Zijn albums komen uit op een verscheidenheid van labels, zoals Leo Records, New Braxton House Records, Hat Hut Records, Emanem, Delmark, Black Saint, Arista, enz. Een van zijn kinderen, Tyondai Braxton, is ook professioneel muzikant en gitaarspeler.lees meer op Wikipedia...