Kunstsite DE SINGEL is een architecturale modernistische parel, die een lange ‘vervlochten’ geschiedenis kent. We nemen je even mee terug in de tijd…
In 1958 geeft het ministerie van Openbare Werken architect Léon Stynen de opdracht een groots complex te ontwerpen, een nieuw conservatorium ter uitbreiding van de Antwerpsche Vlaamsche Muziekschool. Maar het was componist en directeur Peter Benoit die reeds in 1867 (!) de eerste aanzet gaf tot deze verwezenlijking, om zo een breder publiek te kunnen betrekken bij het internationale muziek- en theatergebeuren. Bijna 100 jaar later wordt de eerste steen gelegd en in 1968 wordt de eerste fase van het nieuwe conservatorium afgerond met een paviljoen: een open achtvorm met lokalen die uitkijken op twee binnentuinen. Tijdens een televisieinterview zei Stynen hierover: "Dit is een mooi werk. Het is, voor mij, werkelijk een zeer mooi werk."
In 1973 worden de werken hervat, nadat de Antwerpse provinciegouverneur, Andries Kinsbergen, voorstelt om ook BRT 2 Omroep Antwerpen in het complex onder te brengen. In 1979 gaat de bouw van fase 2 van start, die Stynens bouwplannen voltooit.
Gezien de omvang en het cultureel potentieel van de infrastructuur de mogelijkheden van het conservatorium ruimschoots oversteeg, nam toenmalig directeur Eugène Traey op 1 december 1979 Frie Leysen in dienst om de opening van het zalencomplex mee voor te bereiden. In aanwezigheid van koning Boudewijn en koningin Fabiola wordt het Cultureel Centrum deSingel op 4 november 1980 officieel ingehuldigd met zalen waarin conservatoriumstudenten, toekomstige musici en acteurs podiumervaring konden opdoen én beroepsmensen aan het werk konden zien.
In 1987 volgt een nieuwe uitbreiding, naar een ontwerp van Stynen en diens assistent Paul De Meyer. Er wordt extra ruimte voor het Conservatorium gecreëerd en een kleine publieksfoyer voor DE SINGEL aan toegevoegd.
Twee jaar later stelt DE SINGEL het werk van de jonge architect Stéphane Beel tentoon. Het startschot van een succesvolle samenwerking. Eind jaren ‘80 ontwerpt Beel de deuren die de wandelgangen en de zalen van de inkomhal scheiden en ticketcontrole mogelijk maken. In die zogenaamde ‘patattendeuren’ herhaalt hij de vorm van Stynens typerende ovale ramen, als volle vlakken op de glazen deurpanelen. In 1990 cureert Beel een overzichtstentoonstelling over het werk van Léon Stynen waarmee hij zijn voeling met het gebouw onderstreept.
In 1995 krijgt Beel de opdracht een masterplan op te stellen voor de reorganisatie en uitbreiding van DE SINGEL en het Conservatorium. Zijn voorstel moest oplossingen formuleren die tegemoet kwamen aan de ontwikkeling en de ambitie van de kunstcampus. Fase één van het masterplan wordt in 2000 gerealiseerd. Het gebouw kreeg een extra circulatieas en bijkomende artiestenloges. Ook het podium van de Rode Zaal werd vergroot en de artiestenfoyer kreeg meer ruimte en daglicht. In 2002 krijgt Beel van toenmalig minister van cultuur, Bert Anciaux, de opdracht om de tweede fase van het project te realiseren. Hierbij wordt ook de Hogeschool Antwerpen (nu AP Hogeschool) betrokken. Het project wordt in 2007 aangevat en in 2010 afgerond, zoals we DE SINGEL vandaag kennen.
Geprikkeld door de unieke architectuur van DE SINGEL?
Reserveer je rondleiding via tours@desingel.be.