Carmen Linares
Carmen Linares werd geboren in Linares, een klein stadje in Jaen. Ze verwierf een bevoorrechte plaats tussen de huidige flamencozangers als erfgename van de traditionele flamencokunst. 'Cantaora' is de titel van een van de plaatopnames van Carmen Linares omdat zij onbetwistbaar dé flamencozangeres van deze tijd is. Haar stem, vol nuances en muzikaliteit, gekoppeld aan haar persoonlijke en veelzijdige stijl, demonstreert de oneindige mogelijkheden van de flamencokunst. Als vaste waarde binnen de gezongen flamenco bewaart ze als geen ander de vrouwelijke zangtraditie van de 'cante jondo'. "De cante jondo is dieper dan het hart dat haar op dat moment schept en de stem die haar zingt, want ze is schier oneindig" schreef de Spaanse dichter Federico García Lorca over de hartstochtelijke flamencozang. Carmen Linares is in de eerste plaats zichzelf wanneer ze zingt. Zij imiteert niet, ze deelt haar timbre, haar intense interpretatie is tegelijk een muzikale en literaire legende. Haar voortdurende zoektocht naar nieuwe expressievormen, gepaard aan een diepe kennis en een uitgebreid repertoire, leidde tot een verrijkende combinatie van cante jondo met symfonische en kamerorkesten. Zij is één van de eerste flamencoartiesten die uitgenodigd werd door het New York Philharmonic Orchestra voor een concert in het Lincoln Center. De New York Times omschreef haar als een zangeres met "een uitzonderlijke en expressieve kracht". Zij vertolkte El Amor Brujo in het Teatro Colon in Buenos Aires onder leiding van dirigent Rafael Frubeck de Burgos en tevens La Vida Breve in het Opera Theatre in Sydney onder leiding van dirigent Josep Pons. Filmregissseur Carlos Saura vroeg haar voor zijn film 'Flamenco'.
Verscheidene van haar opnames, waaraan Carmen Linares steeds uiterste zorg besteedt, werden bekroond met belangrijke prijzen (Académie Française en de Zilveren Medaille van de Junta van Andalucia). In november 2001 ontving zij de Nationale Muziekprijs in de catagorie uitvoerders. Dit is de belangrijkste prijs in Spanje uitgereikt door het Ministerie van Cultuur. In 1999 nam zij als gastartieste deel aan de uitvoeringen en opnames van de productie Locura de Brisa y Trino van Manolo Sanlúcar. Dit werk kende groot succes in talrijke belangrijke theaters in Spanje en daarbuiten. Carmen Linares werd geboren in 1951 in Andalusië en groeide er op in een muzikale familie. Haar métier leerde ze in de 'tablaos' van Madrid waar ze tussen grote namen als Camarón en Enrique Morente haar stem ontwikkelde en vervolmaakte tot één van de meest veelzijdige in het flamencocircuit. Zij begon haar professionele carrière rond 1970, eerst in de dansgezelschappen van Carmen Mora en Paco Romero, later begeleid door Juan Habichuela. Sinds haar doorbraak in de jaren '70 heeft ze de status bereikt van oermoeder van de cante, de zang. Zij heeft de zeldzame gave om vreugde, pijn en levenskracht samen te bundelen in één enkele toon. Linares is een 'cantaora larga', ze beheerst alle stijlen, wat haar tot de meest complete flamencozangeres van onze tijd maakt.
Na een rijke carrière van 40 jaar is Carmen Linares voor een tweede keer in deSingel te gast. Met het programma 'Remembranzas' haalt ze haar mooiste flamencoherinneringen op en zingt ze 'ver voorbij' de flamenco naar nieuwe einders. Ze nodigt het publiek uit in haar eigen flamencowereld vol poëzie en diepgevoelde zang. Ze verklankt haar liefde voor moderne klassieke Spaanse dichters als Juan Ramón Jiménez, Miguel Hernández en natuurlijk Federico García Lorca in nieuwe flamencogezangen. Maar ook de Spaanse volkspoëzie bruist bij haar van nieuw leven. In haar stem ballen zich alle menselijke emoties samen en klinken de grootmeesters van het oude flamencolied door wie ze van jongs af aan omringd werd. Haar expressieve vertolkingen vinden een stuwende bedding in de gitaren van Eduardo Pacheco en Pedro Barragán en in het handgeklap van Ana María González en Rosario Amador.
www.carmenlinares.org
Aangepast december 2013.
