Enrico Rava

Zonder twijfel is Enrico Rava (°1939), geboren in Triëste, de internationaal meest erkende Italiaanse jazzmusicus. Gedurende veertig jaar als trompetspeler en componist produceerde hij meer dan honderd opnamen, waaronder dertig op zijn naam. Als groot bewonderaar van Miles Davis en Chet Baker begon hij op jonge leeftijd te spelen in clubs in Turijn. In 1962 ontmoette hij Gato Barbieri met wie hij twee jaar later de soundtrack voor de film 'Una bella grinta' van Montaldo opnam. In die jaren ontmoette hij Don Cherry, Mal Waldron en Steve Lacy. Met hen speelde hij free jazz. In 1967 ontmoette Rava in New York de iconen van de avantgarde, waaronder Roswell Rudd, Marion Brown, Rashied Ali, Cecil Taylor, Charlie Haden, Marvin Peterson enz. Na een Italiaans intermezzo waarin hij met verschillende muzikanten speelde waaronder Franco D'Andrea en opnamen maakte met Lee Konitz in Rome en met Manfred Schoof in Bremen, keerde hij in 1969 terug naar New York. Gedurende de acht jaar dat hij daar leefde, speelde hij vooral met Rudd, Bill Dixon en Carla Bley's Jazz Composer's Orchestra, onder wiens leiding hij 'Escalator Over the Hill' opnam. Begin 1972 leidde Rava kwartetten in bijna altijd pianoloze groepen in clubs in New York en op tournees in Europa en Argentinië. Hetzelfde jaar nam hij het eerste album onder zijn eigen naam op, 'Il giro del giorno in 80 mondi'. De concerten en opnamen volgden elkaar op, aan de zijde van bekende Italiaanse, Europese en Amerikaanse artiesten als Franco D'Andrea, Enrico Pieranunzi, Marcello Melis, Massimo Urbani, Paolo Fresu, Pietro Tonolo, Stefano Bollani, Roberto Gatto, John Abercrombie, Roswell Rudd, Miroslav Vitous, Richard Galliano, J.F. Jenny-Clark, Misha Mengelberg, Dino Saluzzi, Lee Konitz, Martial Solal, Pat Metheny, Charlie Mariano, Cecil Taylor, Jimmy Lyons, Archie Shepp enz. Hij toerde en concerteerde in de Verenigde Staten, Japan, Canada, Europa, Brazilië, China, Argentinië en nam deel aan belangrijke festivals (Montréal, Toronto, Houston, San Francisco, Chicago, New York, Rio de Janeiro, Buenos Aires, Montevideo, Perugia, Antibes, Berlijn, Parijs, Tokio, Peking, …). In het jaarlijkse referendum van Musica Jazz werd hij verkozen tot beste muzikant, tevens won hij in de categorie 'beste Italiaanse album'. In de hitlijsten van Down Beat 2006 en 2007 bezette hij de vierde plaats bij de trompetspelers. Momenteel is hij betrokken bij verscheidene concerten en projecten, waaronder een duo met pianist Stefano Bollani en het Enrico Rava Quintet met rasartiesten als Gianluca Petrella, Giovanni Guidi, Pietro Leveratto en Fabrizio Sferra. Na de cd 'The third man', een duet met Stefano Bollani, uit 2007, werkt Enrico Rava momenteel voor EMC aan de opnamen van 'New York Days' in kwintet met Mike Turner, Stefano Bollani, Larry Grenadier en Paul Motion.

www.enricorava.com

Laatst aangepast op 4/3/2009.

Enrico Rava (Triëst, 20 augustus 1939) is een Italiaanse jazztrompettist en -bugelist. Hij heeft anno 2013 een 45-jarige carrière als musicus achter de rug en heeft inmiddels meegewerkt aan zo’n 90 muziekalbums, waaronder een aantal voor het label ECM Records. Zijn grote voorbeelden zijn uiteraard Miles Davis en Chet Baker. In eerste instantie is hij voorbestemd voor de piano, krijgt les van zijn moeder (1953). Later gaat hij op eigen kosten in Turijn trombone leren. In 1956 komt hij zijn eerste trompet als hij Miles Davis ziet spelen en leidt zichzelf op. Zijn eerste concerten geeft hij in 1960 in Turijn. Zijn carrière komt pas echt van de grond als hij in 1962 met Gato Barbieri de filmmuziek opneemt bij de film Una Bella Grinta. Dan ook maakt hij kennis met stijlgenoten Don Cherry, Mal Waldron en Steve Lacy en vormt een kwartet dat over de gehele wereld reist. In 1967 komt hij in aanraking met de avant-garde jazz waaronder Roswell Budd, Marion Brown, Cecil Taylor, Charlie Haden, Marvin Peterson etc. Na een korte periode in thuisland Italië gaat hij toch weer op stap en speelt mee, met allerlei gezelschappen binnen de jazz, waaronder het Jazz Composer’s Orchestra van Carla Bley. In 1982 volgt dan zijn eerste soloalbum Il giro del giomo in 80 mondi. Dit vestigt zijn reputatie definitief. Hierna speelt hij in allerlei gezelschappen waarbij opvalt dan de piano meestal ontbreekt en reist wederom de hele wereld rond; wint soms een prijs als beste musicus door het blad Musica Jazz. Ook zijn albums vallen soms in de prijzen. Hij treedt dan toe tot weer een nieuw combo: Electric Five. Hij speelt de laatste tijd in steeds wisselende kwartetten en kwintetten; dan weer met jonge musici als Gianluca Petrella maar ook doorgewinterde instrumentalisten als Stefano Bollani, Paolo Fresu en (weer) Gato Barbieri. Hij vormt samen met Eberhard Weber en Reto Weber het trio Europeans. In 2004 wint hij dan de prijs Jazzmusicus van het Jaar van de Académie du Jazz (Frankrijk) en een Deense prijs Jazzpar heeft hij dan al op zak.lees meer op Wikipedia...