Martin Beaver

De Canadese violist Martin Beaver was primarius van het wereldberoemde Tokyo String Quartet, van juni 2002 tot zijn laatste concert in juli 2013. Met het kwartet verscheen hij op de grote podia van de wereld, waaronder Carnegie Hall in New York, Wigmore Hall in Londen, de Berliner Philharmonie, de Suntory Hall in Tokio en het Sydney Opera House. Opnamen door het Tokyo String Quartet uit deze periode zijn onder andere de complete Beethovenkwartetten op het Harmonia Mundi-label. Beaver speelde concerto’s en recitals met orkesten als de San Francisco Symphony, de Toronto Symphony, l’Orchestre Philharmonique de Liège en het Sapporo Symphony Orchestra onder leiding van Kazuyoshi Akiyama, Raymond Leppard, Gilbert Varga en Yannick Nézet-Séguin. Kamermuziek speelde Beaver met vooraanstaande artiesten als Leon Fleisher, Pinchas Zukerman, Lynn Harrell, Sabine Meyer en Yefim Bronfman. Hij is een frequente gast op festivals in Noord-Amerika en de rest van de wereld, zoals het Santa Fe Chamber Music Festival, La Jolla SummerFest, Chamber Music Northwest, het Norfolk Chamber Music Festival, het Edinburgh Festival en Pacific Music Festival. Na zijn vroege studies bij Claude Letourneau en Carlisle Wilson, was Beaver een leerling van Victor Danchenko, Josef Gingold en Henryk Szeryng. Hij is laureaat van de Koningin Elisabeth, Montreal en Indianapolis wedstrijden. Vervolgens was hij jurylid van enkele grote internationale wedstrijden, waaronder de 2009 Koningin Elisabeth en 2010 Montreal wedstrijden, de 2014 Osaka International Chamber Music Competition en de 2015 Melbourne International Chamber Music Competition. In de loop van zijn carrière ontving Beaver de steun van de Canada Council for the Arts. Beaver was onder meer verbonden aan de faculteit van New York University en als Artist in Residence aan de Yale School of Music, waar hij de hoogste onderscheiding kreeg: de Sanford-medaille. Sinds augustus 2013 geeft hij les aan de Colburn Conservatory of Music, als hoogleraar viool en kamermuziek. Martin Beaver bespeelt een Nicolo Bergonzi uit 1789.

laatste update: 21 januari 2019