Philippe Decouflé

Na een parcours als danser bij Régine Chopinot en Alwin Nikolais, viel Philippe Decouflé in de prijzen op het Concours Chorégraphique International de Bagnolet met zijn eerste voorstelling ‘Vague Café’. Daarop richtte hij in 1983 zijn eigen gezelschap DCA op, waarmee hij zijn eerste grootschalige choreografieën met ironische ondertoon ‘Codex’ (1986) en ‘Triton’ (1989) maakte. In 1992 verzorgt hij de enscenering van de openings- en sluitingsceremonie van de Olympische Winterspelen in Albertville. De erkenning was internationaal. Het daaropvolgend jaar maakt hij ‘Petites Pièces Montées’ als hommage aan Méliès. In 1995 installeert het gezelschap zich in Saint-Denis, nabij Parijs, in een oude verwarmingscentrale, omgedoopt tot La Chaufferie, en komt een volgende dansvoorstelling tot stand, ‘Decodex’. Naar aanleiding van de 50e verjaardag van het Filmfestival van Cannes, ensceneert hij in 1997 de openingsceremonie. In datzelfde jaar creëert hij ‘Shazam’, één van zijn meest succesvolle producties, die in 2001 hernomen werd in Opéra Garnier, ter afsluiting van een jarenlange tournee.In 2003 maakt hij een solo voor zichzelf, waarmee hij trouwens nog steeds tourneert, ‘Solo’. Nog in 2003 maakt hij op het Festival van Kanagawa in Japan de voorstelling ‘Iris’. Het jaar daarop creëert hij ‘Tricodex’ met de dansers van het Ballet van de Opera van Lyon. In 2006 creëert hij met DCA de fantasmagorische voorstelling ‘Sombrero’, daarop volgt in 2007 ‘Coeurs Croisés’, geïnspireerd op New Burlesk. In 2010 wordt hij Artiste Associé van het Théâtre National de Bretagne in Rennes en creëert er ‘Octopus’. De schoonheid en de lelijkheid, de passie en de jaloezie, of nog de sensualiteit, zijn de vele inspiratiebronnen die aan de basis liggen van deze voorstelling. In 2012 volgt de voorstelling ‘Panorama’, een voorstelling waarin Philippe Decouflé met 7 jonge vertolkers terugblikt op zijn oeuvre vanaf ‘Vague Café’ (1983). Datzelfde jaar volgt een grootschalig project dat gedurende zes weken gepresenteerd wordt in de Parijse Grande Halle de la Villette: ‘Opticon’, een parcours dat bestaat uit tal van ludieke en interactieve installaties rond het optische en de illusie. In 2014 volgt ‘Contact’, een muzikale en visuele komedie gebracht door een lijvige cast. In 2015 creëert hij voor de Philharmonie van Parijs ‘Wiebo’ met songs van David Bowie, naar aanleiding van een tentoonstelling gewijd aan de iconische rockstar en een jaar voor diens overlijden. In het najaar van 2016 creëert hij ‘Courtepointe’, een serie performances dat de creatie van ‘Nouvelles pièces courtes’ in mei 2017 voorafgaat. Parallel met zijn scènische producties, werkt Philippe Decouflé ook veel met het beeld: clips, promotiespots, kortfilms. Hij heeft naast zijn werk met DCA ook de regie getekend voor de volgende producties: ‘Cyrk 13’ met de studenten van het Centre Nationale des Arts du Cirque in 2002, ‘Désirs’ met de danseressen van Crazy Horse in 2009, en ‘Iris’ en ‘Paramour’ voor het Cirque du Soleil, resp. in 2011 en 2016. Recent werkte hij samen met Bruno Dumont voor de televisiefilm ‘Jeannette’, film geselecteerd voor La Quinzaine des réalisateurs op het Filmfestival van Cannes 2017.

laatste update: seizoen 16/17