Tafelzetting #11 vernissage
vernissage
In Tafelzetting #11 presenteert het jonge bureau graft zijn werk op het plein voor DE SINGEL. graft bestaat uit architecten Thomas Faes en Marie van Kerckhoven. Naast hun eigen bureau werken ze respectievelijk bij Marie-José van Hee architecten en Bovenbouw Architectuur. Hun prille oeuvre getuigt van een kritische houding tegenover de Vlaamse wooncultuur, met bijzondere aandacht voor de relatie met het landschap.
Tafelzetting is een tentoonstellingsreeks over en met jonge architecten uit Vlaanderen en Brussel. Elke editie presenteert een ander architectenbureau zich op het plein voor DE SINGEL. Een kleurrijke set tafels fungeert als de drager van de tentoonstelling, maar doet ook dienst als stedelijk meubilair. Door de tafels en hun werk op het plein te schikken, bepaalt elke jonge architect zijn of haar positie in de publieke ruimte.
In 2024 bestaat het speelveld van Tafelzetting uit een bestaande lichtinstallatie, onderaan de helling naar de uitbreiding van Stéphane Beel. De plek heeft ruwweg de omvang van een woonkavel, maar bevindt zich op een scharnierpunt van de publieke ruimte. Het vormt zo onbedoeld een ideale toonplek voor jonge architectuur. De eerste opdrachten bestaan immers vaak uit individuele woonprojecten. In 2024 stellen vier jonge bureaus zich voor aan de hand van het spanningsveld tussen typisch kleinschalige ‘startersprojecten’ en de grotere maatschappelijke vraagstukken waarmee elke architect vandaag geconfronteerd wordt.
Tafelzetting is een tentoonstellingsreeks over en met jonge architecten uit Vlaanderen en Brussel. Elke editie presenteert een ander architectenbureau zich op het plein voor DE SINGEL. Een kleurrijke set tafels fungeert als de drager van de tentoonstelling, maar doet ook dienst als stedelijk meubilair. Door de tafels en hun werk op het plein te schikken, bepaalt elke jonge architect zijn of haar positie in de publieke ruimte.
In 2024 bestaat het speelveld van Tafelzetting uit een bestaande lichtinstallatie, onderaan de helling naar de uitbreiding van Stéphane Beel. De plek heeft ruwweg de omvang van een woonkavel, maar bevindt zich op een scharnierpunt van de publieke ruimte. Het vormt zo onbedoeld een ideale toonplek voor jonge architectuur. De eerste opdrachten bestaan immers vaak uit individuele woonprojecten. In 2024 stellen vier jonge bureaus zich voor aan de hand van het spanningsveld tussen typisch kleinschalige ‘startersprojecten’ en de grotere maatschappelijke vraagstukken waarmee elke architect vandaag geconfronteerd wordt.
Credits
productie
curator
reekscurator
ontwerp installatie
met de steun van