Compagnia Michele Pogliani

In het kielzog van de omnipresente opera gedijt het klassieke ballet in Italië van oudsher goed. Anders is het gesteld met de hedendaagse dans. Choreografen van vrije, vernieuwende dansvormen dienden nog geen decennium geleden hun artistiek statuut met huid en haar te legitimeren. Bij gebrek aan logistieke, structurele en financiële ondersteuning gingen velen onder hen hun fortuin in het buitenland zoeken. De laatste tijd schijnt het tij te keren. Sommigen gewagen zelfs van een 'risorgimento', een opmars van de Italiaanse dans. Wij stellen twee choreografen aan u voor, wiens heel persoonlijk werk een aanwijzing is voor een gunstiger dansklimaat in Italië. Wat ons bij hen aanspreekt is een heel eigen bewegingstaal, het resultaat van buitenlandse invloeden geplaatst in een Italiaanse context. Beide choreografen kregen hun vorming in het buitenland: Michele Pogliani in New York, Monica Casadei in Parijs. Enkele jaren geleden keerden zij terug naar hun geboortestad, respectievelijk Rome en Ferrara. Michele Pogliani inspireerde zich voor 'Earoticity' (waarin we de woorden erotisch, hiëratisch, aerobic en site terugvinden) op videospelletjes, Japanse cartoons en cyberspace. Hij volgde een dansopleiding bij Merce Cunningham en was jarenlang danser bij Lucinda Childs. Van haar erfde hij een strakke danstechniek uitgevoerd volgens welomlijnde patronen in de ruimte. De Italiaanse toets zit hem echter in de vormgeving en het onderwerp: het leven in het cybernetica-tijdperk. Verleidelijke roze poppen, wreedaardige vampen met violet of groen haar, onoverwinnelijke krijgers en herculische helden. Al deze uitvergrote, stripachtige figuren maken artificiële bewegingen op techno- en housemuziek, vallen dood en komen onmiddellijk terug tot leven: ze zijn protagonisten van een virtuele realiteit, slechts levend op het scherm. 'Earoticity' is een grappige, perfect uitgevoerde dansvoorstelling. Een knipoog naar de mediatisering van lichaam en uiterlijk, een ironische blik op seksualiteit, vormgegoten in jaren zeventig Fiorucci-design, waarbij futuristische figuren met robotbewegingen ons voorspiegelen hoe erotiek er in de toekomst zal uitzien. In ieder geval niet van vlees en bloed. Monica Casadei vond in 1998 met haar gezelschap Artemis onderdak bij het dynamische Teatro Stabile in Parma. 'Senza domicilio fisso' ('Zonder vaste verblijfplaats') confronteert de cultuur van een geïntegreerde Albanese gemeenschap, sinds de zestiende eeuw gevestigd in de Basilicatastreek (ten zuidoosten van Napels), met de problematiek van de Albanese vluchtelingen vandaag. "Ik heb willen reageren tegen het anti-Albanese racisme. In het collectieve fantasme van de Italianen zijn zij zonder uitzondering pooiers en prostituees, daar waar zij vluchtelingen zijn, zonder identiteit." In haar dansvoorstelling tracht Monica Casadei een verbinding te maken tussen deze twee Albanese groepen via de traditionele muziek, 'arbëresh' genaamd, waarover de Basilicata-gemeenschap nog steeds beschikt. Monica Casadei creëerde 'Senza domicilio fisso' vóór de oorlog in Kosovo uitbrak, als betrof het een intuïtief aanvoelen van de nakende catastrofe. De choreografe, die in een vroeger leven filosofie studeerde, vertelt van affectie en nostalgie, van emoties en van de dood. Geen loodzwaar rampenstuk, maar wel vitaal bewegingstheater drijvend op de energie, de ritmiek en het temperament van een Balkanvolk residerend in een mediterraan land.