Edouard Lock - La La La Human Steps

Het dansidioom van Edouard Lock, choreograaf van La La La Human Steps, kende sinds het ontstaan van dit Canadese dansgezelschap in 1980, heel wat navolging. Geen enkele postmoderne dans uit de jaren tachtig was zo verbonden met de rockcultuur, haar rauwe klanken, haar fragmentatie, haar tijdsconcept. Zijn dansers voerden de klassieke danssequensen - entrechats, bournonvilles - uit als waren zij gedreven door een wervelwind, zo obstinaat en krachtig dat de lucht eromheen pure energie leek. Hun lichamen maakten zich meester van de ruimte, schoven over elkaar - het ene lichaam moest noodzakelijk het andere vertrouwen - , ergens halverwege in de lucht ontmoetten ze elkaar, horizontaal, diagonaal. Seconden later kwam het lichaam trefzeker naar beneden, raakte eventjes de dansvloer, rolde en stormde vooruit. Sinds hun Europese doorbraak met 'Human Sex', dat bij ons te zien was een jaar na de creatie in 1985, presenteerden we elke nieuwe productie: 'New Demons' (1987), 'Infante, C'est destroy' (1991) en '2' (1992). Zoals zovelen van zijn tijdgenoten is Edouard Lock gefascineerd door de deconstructie van de vorm. De dans in het concept van Edouard Lock tast het begrip van het primaire lichaam, het lichaam in rust, aan. Locks dans veroorzaakt instabiliteit. Wat hij beoogt is een minder symmetrisch, meer genuanceerd kijken naar het lichaam, een begrijpen dat meer overeenstemt met onze menselijke complexiteit. Het publiek wordt achtergelaten met een aaneenschakeling van momenten waarbij het lichaam zich voordoet als een vervormde en onvolledige landkaart, als een kubistisch schilderij. Bij het maken van zijn choreografieën concentreert Lock zich deels op de snelheid van de bewegingen en deels op het detail. Zijn dans is een celebratie van het lichaam in zijn meest vitale aspect: zijn vermogen om zichzelf te overstijgen. Het lichaam als een ijle, flitsende icoon. "De gewaarwording dat je lichaam je niet helemaal toebehoort, wat toch een basisgegeven is, is misschien een manier om onze mogelijkheden te herontdekken." Lock genoot een opleiding als cineast. Beelden spelen dan ook een belangrijke rol in zijn dansproducties. Zijn films zitten vaak als een huid over de voorstelling en breken het helse ritme van de dans door het tonen van vertraagde bewegingen. Bovendien spelen zij met het detail als een evocatie van het leven in close-up, als een moment van poëzie en reflectie. "Een gulden middenweg wordt pas duidelijk als de uitersten worden getoond", aldus Lock. Door de jaren heen is hij wellicht wat milder geworden. Begin jaren negentig was er nog het sensueel brutale 'Infante, C'est destroy'. Met '2' onderzocht hij het proces van veroudering en aftakeling en daarmee impliciet de humaniteit achter de moderne technologie en de virtuositeit van zijn uitmuntende dansers. Uit de partituur van deze productie onthouden we de combinatie van barokcomponist Jean-Philippe Rameau met het rockgeweld van Iggy Pop en de minimalistische klanken van Gavin Bryars. De nieuwe productie van La La La Human Steps gaat in première in oktober 1998 in Tokyo. Gavin Bryars duikt opnieuw op, evenals Stephane Roy en Liz Vandal die eerder al de scenografie voor het gezelschap verzorgden.