Inbal Pinto Dance Company

Een magiër speelt saxofoon in een boomgaard, op een bank voeren twee vrouwen een groteske woordenloze conversatie. Inbal Pinto, een nieuwkomer in het Israëlische danslandschap, creëert in haar stukken droomverloren werelden, schijnbaar ver weg van de realiteit. In plaats van de politieke of maatschappelijke situatie in Israël te illustreren, componeert zij een vrije, verbeeldingsvolle, picturale wereld die doorheen de bewegingstaal, kostuums en rekwisieten herinneringen aan die realiteit oproept. "Mijn stukken laten ruimte voor veelvuldige associaties, zelfs al verwijzen sommige scènes naar concrete situaties in het leven van alledag in Israël, bijvoorbeeld naar de campagne voor de parlementsverkiezingen." Zonder veel kennis van de geschiedenis van de dans of van het werk van haar Europese tijdgenoten, laat Inbal Pinto zich leiden door observaties van mensen op de straat, waarbij zij steeds weer vaststelt dat elke mens een eigen lichaamstaal bezit. Inbal Pinto's voorstellingen situeren zich tussen dans en bewegingstheater met een voorliefde voor het absurde, kenmerkend voor de joodse humor, en voor vaak ongewone contrasten. Het alledaagse wordt absurd, poëzie alterneert met het burleske. Inbal Pinto begint al vroeg te choreograferen. In 1990 maakt zij samen met haar lerares Sally Ann Friedland 'Dov Hoz', genoemd naar Friedlands woning. Daar worden, bij gebrek aan een repetitieruimte, stoelen en tafels in de woonkamer opzij geschoven om te dansen. In 1991 danst zij bij de Batsheva Dance Company en het jaar daarop volgt zij een grafische opleiding aan de Academie voor Schone Kunsten Bezalel. Pendelend tussen grafiek en dans, merkt zij al gauw dat zij zowel het visuele als de beweging als uitdrukkingsvormen nodig heeft. Zo wordt zij tenslotte een allround-kunstenares, die danst, choreografeert, en scènebeeld en kostuums ontwerpt. In 1993 choreografeert zij 'Versus' voor de Batsheva Dance Company. In 1996 maakt zij een dansvideo die in het Metropolitan Museum in New York gepresenteerd wordt. In de trilogie 'Wrapped' worden drie choreografieën naadloos aan mekaar gedanst: 'The Orchard', over een saxofoonspeler en drie meisjes in een boomgaard, 'Duet' over twee vrouwen op een bank tijdens de koffiepauze, en 'Wrapped', een ensemblewerk in een kleine tuin waar men op zoek gaat naar verloren herinneringen. Een feërieke tuin in miniatuurformaat: doorheen een smalle opening in het voordoek betreden de dansers en acteur een liefelijke, idyllische plek, een oord van verborgen wensen, van ongekende sprookjes, van raadselachtigheid. Een bucolisch landschap, het koloriet van een achttiende-eeuws Italiaans schilderij, de prille lente, het beloofde land. Drie danseressen, de incarnatie van kinderlijke onbeholpenheid, verdwalen en stoten op een magiër met saxofoon. In hun transformatie van gedeformeerde gnomen doen zij denken aan de surrealistische figuren uit het debuutwerk van Josef Nadj. Voor alles doet het lichaam zich voor als een vreemd omhulsel. In 'Duet' zitten twee in baljurken getooide vrouwen op een sofa. Bij aanvang zijn slechts twee paar benen te zien, die zich oefenen in gracieus gedribbel. Volgt een hilarische choreografie, ritmisch en repetitief. De poging een tasje koffie te drinken wordt grotesk. De lichamen schijnen een eigen leven te leiden, geraken in mekaar verstrengeld waarbij de ledematen in een onontwarbaar kluwen verstrikt zijn. In het derde deel wordt de betovering van de natuur weer opgeroepen. Een jongen en een meisje proberen in het toverwoud hun eerste kus. Een rood tapijt met hartjes bedrukt wordt uitgerold en onttrekt het zicht aan het halsreikende, nieuwsgierige paar. Met een opmerkelijke solo van Inbal Pinto zelf, weerspannig en uitdrukkingsvol, eindigt de voorstelling. Een klein juweeltje.