Mathilde Monnier - Centre Chorégraph. Nat. de Montpellier Languedoc-Roussillon

De tweeledige titel van de nieuwste choreografie van Mathilde Monnier is geen toeval: de choreografe van Montpellier maakte een tweeluik waarvan de delen op een ander tijdstip en vanuit een andere invalshoek tot stand kwamen. In 'Signé', een choreografisch gedicht als hommage aan Merce Cunningham, onderzoekt zij het geheugen van de dans. Zij gaat terug naar het verleden, naar haar persoonlijk verleden als danseres en choreografe. Want Mathilde Monnier genoot haar dansopleiding bij Viola Farber, danseres van het eerste uur bij Merce Cunningham. In 1984 trok Monnier met een beurs naar New York om lessen te volgen bij de meester van de postmoderne dans. Terug in Frankrijk maakte zij haar eerste choreografieën, waarin zij resoluut de Amerikaanse dans de rug toekeerde. Vijftien jaar later neemt zij de draad weer op. Wie evenwel expliciete citaten van het model zoekt, zal slechts een weinig academische lezing van de Cunningham-dans vinden. Sonoor en visueel refereert 'Signé' aan de wereld van Merce Cunningham en John Cage door de verwijzing naar vogels, die in het oeuvre van de twee grootheden veel-vuldig voorkomen. Met 'Signés' stelt de choreografe de vraag naar de invloed van de dansers op haar werk. De eigenheid van elke danser vertaalt zich onder meer doorheen het seksuele lichaam. 'Signés' gaat op zoek naar de halfduistere zijde van bewegingen, waar aanrakingen tussen lichamen overgaan in strelingen, in transacties van seksueel verlangen. De gedanste bewegingen worden geregistreerd door een videocamera, waardoor de blik van de toeschouwer een voyeuristisch karakter krijgt. In 'Signé, Signés' graaft Mathilde Monnier naar de achtergronden van haar eigen schriftuur (signatuur), zowel naar de meest onbewuste funderingen als naar de meest uitgewerkte vormaspecten ervan.