Pina Bausch - Tanztheater Wuppertal

Als geen ander trad de Duitse choreografe Pina Bausch in de voetsporen van haar leermeester Kurt Jooss door bakens te verzetten. Jarenlang zorgde zij ongewild voor controverse met haar gedanste kronieken over de twee seksen. In het voorjaar van 2000 deed zij de Duitse goegemeente opnieuw opschrikken door de herneming van 'Kontakthof' met uitsluitend mannen en vrouwen tussen zestig en vijfenzeventig jaar. "Ik denk dat verlangen naar het onbekende tegelijkertijd heimwee naar het bekende is." Pina Bausch droomde ervan dit stuk, dat zij eind 1978 kort na 'Café Müller' maakte en dat in januari 1983 in de Muntschouwburg te zien was, ooit met oudere dansers te maken. Haar eigen dansers. Maar ze keek er zo naar uit, zei ze, dat ze niet kon wachten tot die bejaard zouden zijn. Zij zelf is nu zestig, en 'anciens' zoals Jo Ann Endicott en Beatrice Libonati, die al vanaf het begin met haar werken, hebben gedurende een jaar intens de repetities geleid en het stuk met de ouderen ingestudeerd. Het toneel-beeld is een ontwerp van scenograaf Rolf Borzik, die in 1980 overleed. Hij situeerde 'Kontakthof' in een balzaal, eerder een feestzaaltje achter het café, met een piepklein podium en wat stoelen aan de kant. Oude voor-oorlogse schlagers, Weltschmerz. Een plek waar men elkaar treft, contact maakt, danst, peilt naar elkaars gevoelens. In de versie die naar deSingel komt, zijn de vijfentwintig vertolkers vijfenzestigplussers uit Wuppertal, met zeer verscheiden professionele en sociale achtergronden. Gedurende drie uur staan zij met onverminderde energie op de scène en doen ons tegelijk wenen en lachen van ontroering: het verglijden van de tijd raakt niet aan tederheid en ironie. Pina Bausch noemt deze succesvolle remake van 'Kontakthof' "een feest met Wuppertalers". En een feest, een blij weerzien, voor ons allen, Pina!