Jim Black (1967) verdiende zijn sporen als drummer bij het Tiny Bell Trio van Dave Douglas, Tim Berne's Bloodcount, Uri Caine en Ellery Eskelin. 'Alas No Axis', titel van zijn debuutplaat uit 2000, groeide uit tot groepsnaam van een wervelend kwartet. In 2002 verscheen een tweede plaat, 'Splay'. 'Splay' werd door de meeste critici op groot enthousiasme onthaald: Blacks radicale benadering was voor hen "jazz voor de toekomst". Met 'Habyor' (2004) - de derde plaat van Jim Black als bandleider - hakt hij samen met zijn kwartet verder een weg doorheen het muzikale bos, met niet aflatende energie, nu eens scheurend en stotend, dan weer melodisch en doorleefd. Chris Speed, zelf geen onbekende in de jazzwereld, werpt zich naast tenorsax en klarinet ook op electronics. Op het eerste gehoor lijkt Jim Blacks muziek opaak en opgebroken. Maar zijn composities zijn een intelligente zoektocht naar het juiste muzikale materiaal, of het nu om uitgeschreven of geïmproviseerde stukken gaat.