Anthony Braxton's Gambit

De Amerikaanse componist Anthony Braxton (°1945) schreef in een carrière van ondertussen meer dan vijftig jaar een repertoire bij elkaar dat niet alleen qua omvang, maar ook qua originaliteit ongekend te noemen is binnen het repertoire van naoorlogse westerse kunstmuziek, met werken gaande van solo, kamermuziek en ensemble, tot klein en groot orkest, koor, poppentheater, dansvoorstellingen en opera. Vooral de manier waarop compositie en improvisatie in zijn werk met elkaar verweven zijn, maakt dit werk uniek.

Deze tentoonstelling laat een onderbelichte kant van dit oeuvre zien, namelijk de grafische notatie die hij regelmatig toepaste in zijn partituren. Dit was reeds het geval in zijn vroege composities zoals Composition No. 10 (voor solo piano) uit 1969 en Composition No. 76 (voor trio) uit 1977. In deze laatste past hij voor het eerst ook kleuren toe in zijn notatie. In zijn meer recente compositiesystemen, beginnende bij de Ghost Trance Music in de jaren 90, neemt deze extended notation, zoals Braxton het zelf noemt, een steeds prominentere plaats in. Zo is er de volledig grafisch genoteerde Falling River Music, haast kleine kunstwerkjes op zich. Of de gelaagde partituren van Echo Echo Mirror House Music, gebaseerd op landkaarten, waarbij extra lagen grafische notatie op transparante sheets aan de partituur toegevoegd kunnen worden. Tot slot ook ZIM music dat traditionele notatie laat overlopen in verschillende kleurige lijnen en vormen.

Van in het begin gaf Braxton telkens een grafische titel aan zijn composities. Ook deze evolueerden doorheen zijn carrière tot uitvoerige en kleurrijke visuele collages, waarvan er hier enkele te zien zijn.