Akademie für Alte Musik

Rond het midden van de achttiende eeuw broeit het overal in Europa. Op allerlei vlakken. Terwijl Frankrijk zich nog wentelt in de absolute monarchie, gaan links en rechts al stemmen op die de grondvesten van het Ancien Régime aanvallen. De Franse Revolutie wordt langzaam maar zeker onvermijdelijk. Tijdens de tweede helft van de achttiende eeuw maakt de wereld zich op voor de komende moderne tijden. Een bijzonder boeiende periode, en dat uit zich onvermijdelijk ook op muzikaal vlak. Muziek verandert qua functie, het publiek wil niet meer alleen geamuseerd maar ook beroerd worden, klanken mogen stilaan ook conflictrijk zijn. Gematigd conflictrijk wel te verstaan, want Ludwig van Beethoven laat nog een tijdje op zich wachten. Uit de langzame doodsstrijd van de barok borrelen de supergeraffineerde klanken van de galante stijl op. Of laat het preromantische individu zich met mondjesmaat gelden. Carl Philipp Emanuel Bach baant de weg voor de Weense klassieke stijl van Joseph Haydn en Wolfgang Amadeus Mozart, de stijl die uiteindelijk de goedkeuring van het grootste deel van het publiek wegdraagt. Componisten als Franz Ignaz Beck (1734-1809) en Matthias Georg Monn (1717-1750) hebben hun deel gehad in de groeipijnen van die Weense klassiek. Onbekende muziek misschien, alleszins overtuigend gebracht door een ensemble dat zich in deze boeiende periode specialiseert.