Anima Eterna Brugge . Jos van Immerseel

Over de titel moest men zich best niet te veel het hoofd breken. 'Pavane pour une infante défunte' (Pavane voor een dode prinses), een van Ravels meest geliefde pianowerken, kreeg die titel louter omwille van de mooie klank ervan. "Dramatiseer het maar niet," zo waarschuwde de componist, "dit is geen begrafenislied voor een dood kind, maar een evocatie van de pavane zoals die gedanst zou kunnen worden door een prinsesje op een schilderij van Velázquez". Ook in de orkestversie die hij in 1910 van het klavierstukje maakte, klinkt de weemoed charmant en de dansmaat bitterzoet. Het was overigens niet de enige orkestdans waardoor Ravel onsterfelijkheid zou verwerven: zijn fascinerend timmerende 'Boléro' en zijn Weense wals-imitatie 'La Valse' weten met hun heerlijke orkestklanken ook vandaag nog de luisteraar in te pakken. Ook de onrustig trappelende 'Rhapsodie espagnole' uit 1908, waarin de componist zijn Spaanse afkomst blootlegt, toont een opperbeste Ravel. Het prettig stotterende pianoconcerto voor de linkerhand - geschreven in de jaren 1930 voor de in de oorlog verminkte Paul Wittgenstein, broer van de bekende filosoof - laat dan weer de pianistieke bravoure en concerterende vermetelheid van deze Franse componist horen.