Anima Eterna Brugge olv. Jos van Immerseel

De historisch geïnformeerde uitvoeringpraktijk is niet enkel relevant voor het vroege repertoire dat we doorgaans met die beweging associëren. Anima Eterna bewijst dat met verve. Onversaagd en kritisch pakken zij ook 19de- en 20ste-eeuwse muziek aan met de wapens die componisten destijds ter beschikking hadden. Ongekende kleurenrijkdom en fabel-achtige expressiemogelijkheden vallen hen zo ten deel. De voorbije jaren herstelden ze op die manier onder andere werk van Debussy, Ravel en Orff in hun oorspronkelijke staat. 

Dit jaar richten ze hun peilen op Oost-Europa. De drie grootste namen uit Tsjechië tekenen present. Smetana’s muziek werd al tijdens zijn leven vereenzelvigd met het geluid van zijn land. Met ‘De Moldau’ brengt hij een beeldende lofzang op de vaderlandse natuur. Dvorák wordt aanzien als Smetana’s artistieke erfgenaam. Voor zijn Negende Symfonie, die hij in New York componeerde, liet hij zich echter vooral inspireren door de volksmuziek van indianen en spirituals van zwarte Amerikanen. Janáceks grootste orkestwerk, de ‘Sinfonietta’, kan zich vandaag opnieuw op ruime belangstelling verheugen door toedoen van Murakami’s uitvoerige beschrijving ervan in zijn wereldwijde bestseller ‘1Q84’.