Antje Weithaas

De Chaconne van Bach voor viool solo staat op eenzame hoogte. Dit monumentale sluitstuk van de Tweede Partita is uitgegroeid tot hét pièce de résistance van alle belangrijke violisten. Het is een geniaal staaltje Bach op het hoogtepunt van zijn kunnen. Schumann omschreef het als "eines der wunderbarsten, unbegreiflichsten Musikstücke" vol van "tiefsten Gedanken und gewaltigsten Empfindungen". Als eerbetoon schreef Schumann een pianobegeleiding bij de Chaconne. Beroemd werden ook de bewerkingen voor piano solo van Brahms en Busoni. In de barok was de chaconne uitgegroeid tot een volwaardig genre, bestaande uit een reeks variaties op een gelijkblijvend basthema. Bach breidde het genre uit in alle geledingen en voerde het naar een climax. De Chaconne in d begint nog conventioneel met een basfiguur van vier maten als harmonisch fundament. Hierop schrijft Bach vierenzestig variaties, waarbij ook de baslijn niet gespaard blijft. Hoogvirtuoze eenstemmige passages wisselen af met polyfoon spel en talrijke akkoordische partijen waarbij zelfs alle vier de snaren tegelijk weerklinken. Een gigantische uitdaging voor de uitvoerder. Antje Weithaas legt uit hoe Bach in zijn geniale Chaconne te werk is gegaan en hoe zij er als interpreet mee omgaat. Zodat u op het einde tijdens de integrale uitvoering alle lagen van de Chaconne zal kunnen doorgronden.