Arditti Quartet

Bartók legde met zijn Eerste Kwartet (1907-1909) de grondslag van het moderne strijkkwartet. Hij werkte niet-tonaal volgens eigen compositorische principes, confronteerde stuwende ritmische energie met lamento en prees de perfectie van de volksmuziek door ze te citeren. Het in deSingel op 19 september 1995 gecreëerde Vijfde Kwartet van Elliott Carter (°1908) bestaat uit een reeks miniaturen waartussen 'interludes' geschoven zijn. Het kwartet voert de luisteraar doorheen momenten van giocoso, espressivo, energico, sereno en capriccioso - Bartók waardig. Eigentijds modern is Carters spel met orde en wanorde. Hij laat in de 'interludes' flarden van materiaal klinken dat behoort tot de omringende stukken: wanorde uit verleden en toekomst, hoorbaar gemaakt in het heden. Lachenmann (°1935) titelde zijn Derde Kwartet 'Grido' naar de beginletters van de voornamen van de toenmalige vier leden van het Arditti Quartet. Dit ensemble, waarmee hij al jaren samenwerkt, maakt zijn geluidsdromen waar. Lachenmann is op het gebied van de geluidscreativiteit nog lang niet uitgeput, Irvine Arditti ziet het als zijn taak technische begrenzingen te overstijgen om de wensen van de componist in te vullen. Dit is muziek die het niet moet hebben van de evolutie, maar van de geluidsintensiteit op het moment van de realisatie zelf.