Beethoven Academie - Christopher Hogwood

In vergelijking met de meer dan twintig pianoconcerti lijkt Mozarts bijdrage tot het vioolconcerto eerder beperkt. Toch geven de vijf werken die hij voor viool en orkest maakte een interessante kijk op wat er leefde bij de in 1775 negentienjarige componist. Mede door zijn vele reizen door Europa als wonderkind, had hij reeds kennis gemaakt met vioolvirtuozen als Tartini, Nardini en Pugnani en met het concerto zoals Vivaldi het had ontwikkeld, waarbij de vioolsolist een primus inter pares werd. Met het Vijfde Concerto horen we ongetwijfeld het origineelste en meest fantasierijke werk van de reeks. Franz Schubert schreef zijn Tragische Symfonie op enkele weken tijdens de lente van 1816, dus eveneens op negentienjarige leeftijd. De ondertitel van het werk suggereert meer dan deze symfonie waarmaakt. Een echte tragedie, zoals in Beethovens Vijfde of in Schuberts Onvoltooide, is er niet in te bespeuren. Men hoort er eerder een zekere zwaarmoedigheid of emotionaliteit in. Het is zeker geen revolutionaire muziek. Puur muzikaal is het echter een heel aangenaam en zelfs behaaglijk werk. In die zin sluit deze symfonie misschien eerder aan bij Mozart dan bij Beethoven.