BGNO (Barry Guy New Orchestra)

Het BGNO is ontegensprekelijk het fraaiste ensemble in de improvisatiejazz. De hechte samenwerking staat borg voor compacte, heldere muziek. Hoewel de groepsleden stuk voor stuk solisten van kaliber zijn, ligt het accent toch op het ensemblewerk. De musici schakelen moeiteloos over van strakke, gecomponeerde gedeelten naar absoluut vrije passages. In zijn composities maakt Barry Guy zijn affiniteit met Charles Mingus duidelijk. Hij schrijft met zulk respect voor het eigen karakter van elk instrument dat het voor de musici een waar genoegen is hun partijen te spelen. Deze benijdenswaardige eigenschap maakt van Barry Guy een orkestraal denker bij uitstek. De vrije improvisaties roepen het beeld op van een snelstromende bergbeek met draaikolken en watervallen. Lytton en Strid, Guy en Holmlander vertegenwoordigen het continu donderend geraas van het water. Het pianospel van Fernández lijkt op kolkend water dat uiteenspat op de rotsen en zijn weg in een ander grillig patroon vervolgt. Boven dat water scheren de blaasinstrumenten als vogels die speelse aanvallen uitvoeren op de kolkende stroom. 'Oort-Entropy' is een overtuigend voorbeeld van de levensvatbaarheid van vrije vormen in een gestructureerd geheel.