Bill Carrothers' Armistice 1918

2014: de honderdste verjaardag van de 'Groote Oorlog'. Carrothers' 'Armistice 1918' is dus brandend actueel. Muziek die teruggrijpt naar liedjes van het begin van de twintigste eeuw, met projectie van gedichten en foto's uit de Eerste Wereldoorlog. Die liedjes zijn kneedbaar, Carrothers heeft ze subtiel en vakkundig van sentimentaliteit ontdaan. Peg Carrothers evoceert met haar ongeschoolde maar zuivere stem de eeuwige menselijke kwaliteiten van fatsoen, liefde en mededogen, de antithese van oorlog. Van het griezelige 'Christmas 1914' voor stem en dissonante piano tot een bitterzoete vocalise op 'Over There', hét populaire lied van toen. Daarnaast zijn er de composities van Carrothers zelf. Een ontroerende fantasierijke suite vol ironie en ongepolijste klanken. Peg Carrothers zingt ook deze liederen met een bijna onwezenlijke stem. Er zijn donkere groepsimprovisaties op 'Evening Stand-To' en 'No-Man's Land' tot een nieuwe versie van 'It's a long way to Tipperary'. 'Armistice 1918' is mooi, somber, wrang, satirisch en medelevend. Het eindigt met een verwoestende versie van 'I Didn't Raise My Boy to Be a Soldier'. Geen requiem, maar een emotioneel zuivere evocatie met de juiste toon. Geen rauwe woede, maar iets onwerkelijks. Carrothers zegt mooie dingen over gruwelijke gebeurtenissen. Zoals Billie Holiday.