Brad Mehldau

In vijf jaar tijd is Brad Mehldau uitgegroeid van een jonge beloftevolle pianist in het mainstreamgenre tot een vaste waarde en een trendsetter in de hedendaagse jazz. Hij heeft zich daarbij in eerste instantie bediend van de klassieke trioformule (piano, bass, drums), eerst in enkele bescheiden studio-opnamen zoals Introducing en The Art Of The Trio. Het eigenzinnige karakter van zijn muziek komt echter pas live echt tot uiting: op het podium ontpopt Mehldau zich tot een gepassioneerde zoeker met een grote muzikale honger. Hoewel heel wat critici en luisteraars graag wijzen op de echo van Bill Evans, Keith Jarrett of Lennie Tristano is Mehldau met een authentiek en spannend verhaal bezig. De romantische tradities van Brahms en Rilke spelen daarin een even grote rol als de naoorlogse jazz. Dat is vooral te horen wanneer Mehldau solo speelt en hij bijvoorbeeld eerst Beethoven parafraseert, dan langzaam wegsluipt van de klassieke speelwijze en geleidelijk in een duizelingwekkende improvisatie belandt. Mehldau laat altijd een beetje risico in zijn muziek toe, een stukje instabiliteit die alleen met heel vaardige vingers bedwongen kan worden.