Camerata Bern . Antje Weithaas

Engeland heeft London Sinfonietta, Nederland Amsterdam Sinfonietta, Zwitserland Camerata Bern. Het kamergezelschap, dat doorgaans speelt zonder dirigent, is thuis in een brede waaier aan stijlen. In dit concert staan achttiende-eeuwse klassiekers naast werken uit het twintigste-eeuwse interbellum. In de jaren twintig en dertig werd in de Europese kunstmuziek korte metten gemaakt met de laatromantische en experimentele uitwassen van vóór de Eerste Wereldoorlog. Componisten zochten naar een koele, objectieve toontaal en grepen daarbij terug naar de muziek van de achttiende eeuw. Zo is Stravinsky's kamerconcert 'Dumbarton Oaks' - vernoemd naar het landgoed van zijn Amerikaanse opdrachtgever - gebaseerd op het barokke concerto grosso. In de motorische figuraties en dichte polyfonie hoort men ontegenzeggelijk echo's van Bachs 'Brandenburgse Concerti'. In Glazoenovs Saxofoonconcerto, hier uitgevoerd in een bewerking voor altviool, klinkt een meer romantische toon. Toch ligt aan de vrije rapsodische vorm duidelijk de driedelige opbouw van het klassieke concerto ten grondslag. Voor zijn virtuoze 'Sinfonia Concertante' laveerde Mozart tussen de symfonie en het concerto. Virtuoos zijn de melodische estafettes tussen de solisten, maar dat geldt ook voor Mozarts dichte orkestschriftuur, rijk aan contrapuntische onderonsjes tussen de verschillende orkestgroepen.