Cappella Amsterdam & Amsterdam Sinfonietta olv. Daniel Reuss

Al 223 (!) jaar lang weet Mozarts ‘Requiem’ bij menig luisteraar een gevoelige snaar te raken. Vanaf de eerste noot - met een suggestieve dialoog tussen fagot en bassethoorn - grijpt de muziek naar de keel. 

Mozart stierf vóór hij zijn verpletterende dodenmis kon voltooien. Deze ironische wending van het lot was aanleiding 

tot de meest fantasierijke anekdotes. Die verstrikten de ware toedracht van Mozarts levenseinde in een web van historische verdichting en mythevorming. Het anonieme verzoek om een requiem te schrijven zou Mozart bezorgd zijn via een geheimzinnige grijze bode. Mozart zou voorvoeld hebben dat hij niet lang meer te leven had - “men heeft mij vast vergiftigd!” -, en vreesde dat hij het requiem voor zichzelf aan het schrijven was ... Voldoende stof voor een filmscenario.

Hoewel onderzoek deze gang van zaken tegenspreekt, blijft het requiem - terecht - tot onze verbeelding spreken. Als laatste getuige van Mozarts genie maakt de sublieme dodenmis ons pijnlijk bewust van alle meesterwerken die Mozart nooit heeft kunnen schrijven. Wat als …?