Collegium Vocale Gent & Concerto Palatino olv. Philippe Herreweghe

"De vader van de moderne muziek", zo gold Heinrich Schütz al bij leven. Na een aantal leerjaren in Venetië bij Giovanni Gabrieli was hij volkomen onderlegd in de meerkorige stijl die de Italiaan specifiek voor de San Marcobasiliek had ontwikkeld. Toen Schütz jaren later naar diezelfde stad terugkeerde, leerde hij van Monteverdi hoe hij de retoriek van teksten in muzikale termen kon omzetten. Het zou echter nog een hele tijd duren vooraleer zijn eerste religieuze stukken in de nieuwe stijl verschenen. Door deze lange rijping geven de 'Psalmen Davids' niet alleen een radicaal nieuwe impuls aan de zeventiende-eeuwse Duitse muziek, ze zijn er meteen ook een hoogtepunt van. Iedere psalm heeft zijn eigenheid, die mee bepaald wordt door de virtuoze interactie tussen stemmen en instrumentale begeleiding. Emotionele contrasten zijn aan de orde van de dag, maar steeds gedreven door de tekst. In de effectrijke bundel die Michael Praetorius in 1619 publiceerde, trok ook hij de nodige lessen uit de Italiaanse vernieuwingen. Na de Dertigjarige Oorlog voelde dergelijke exuberantie echter misplaatst. Uit het 'Magnificat', Schütz' slotakkoord, spreekt vooral sobere ontnuchtering.