Come Sunday #2

Wie vandaag 'echte' jazz speelt, reproduceert voor een groot deel de klassieke standards en de soli bedacht door de groten van de jazz. Dat is op zich helemaal niet vreemd, want alles is eigenlijk al verteld. Of niet? Het is opvallend hoeveel jazzmusici toch nog eigengereid hun weg gaan en scheidslijnen doorbreken. U hoort hen op de tweede editie van de eigenzinnige jazzcocktail 'Come Sunday'. Wie de schitterende concerten van de eerste editie gemist heeft, grijpt nu best zijn kans. Stéphan Oliva François Raulin Quintet Oliva en Raulin voorzien de muziek van Harlem stride-pianisten als Fats Walller en Willie 'The Lion' Smith van een nieuw jasje. Kleurrijk en inventief arrangeren ze dit werk uit de jaren dertig, de maturiteitsperiode van de jazz. De Harlem stride piano-invloeden blijven herkenbaar in hun versies van het polyritmische 'Morning Air', 'Carolina Shout' of het sfeervolle 'Numb Flumbin'. Geavanceerde ideeën en oude verworvenheden blijken dicht bij elkaar te liggen. De kern van de werken blijft intact, maar onderdelen worden herhaald, de volgorde en de tempi veranderd. Het concept verraadt de kracht, de lenigheid en de intelligentie van grote muzikanten. Dit qua instrumentatie uniek kwintet etaleert in 'Echoes of Spring' speelsheid, expressie, technische flexibiliteit en regelrechte swing. Sal Mosca piano Sal Mosca wordt vaak met Lennie Tristano vergeleken, wat niet helemaal terecht is. Hij is meer beïnvloed door diens manier van denken dan door zijn muziek. Net als Tristano is Mosca voor een economisch gebruik van middelen. Als piano-improvisator pur sang vangt hij de aandacht met kleine figuren die hij gedetailleerd onderzoekt. Als de spanning dreigt te verdwijnen, duikt er onverwacht weer een nieuw motiefje op. Soms krijgt u het gevoel beetgenomen te worden, maar dat accepteert u graag, in volle bewondering voor zijn vingervlugheid. Sal Mosca speelt piano alsof de toetsen te heet zijn. Dat leidt tot vederlichte melodische lijnen. Luister er de knappe cd 'Trickle - Live at deSingel 1992' (Zinnia Records 114) eens op na. Ken Vandermark's The Frame Quartet (wereldpremière) Vandermark heeft meerdere ensembles. Tijdens 'Come Sunday #2' stelt hij weer eens een nieuwe groep voor. Wat Vandermarks groepen bindt, is hun bijzonder gevoel voor dynamiek. Hard en zacht, snel en langzaam, vrij en gestructureerd wisselen elkaar voortdurend af. Vandermarks projecten gaan over sfeer en improvisatie. Zijn humor maakt zijn complexe muziek makkelijk toegankelijk. Het uitnodigend karakter gaat gepaard met een rijkdom aan ideeën en een spannende vorm. Vandermark staat open voor vernieuwing en verlegt constant zijn grenzen. Zijn muziek is bovenal puur.