Crispell - Peacock - Motian

De ontmoeting tussen pianiste Marilyn Crispell en de tandem Motian-Peacock resulteerde in 1998 in de opmerkelijke dubbel-cd Nothing Ever Was, Anyway. De plaat markeerde heel expliciet een nieuw hoofdstuk in de carrière van Crispell, die na haar stormachtige Braxton-periode aan een rustiger verhaal lijkt te werken: een verhaal met meer gedempte tonen, rijkelijk getooid in lyrische ontboezemingen zonder in platte melancholie te vervallen. De aandachtige luisteraar heeft dat aspect altijd al in haar werk ontdekt, al was het misschien eerder in een versluierde vorm, vaak verborgen onder een grimmige wolk van clusters en gedonder. De nieuwe aanpak past ook wonderwel in de strategie van ECM-baas Manfred Eicher die meteen ook een opvolger bestelde. Daarmee is deze aanvankelijk als vluchtige liaison bedoelde ontmoeting uitgegroeid tot een bijna vaste waarde. Al weet je dat met het overspelige duo Peacock-Motian natuurlijk nooit: het is bekend dat ze even graag in het gezelschap van Paul Bley of Martial Solal vertoeven, liefst met de nodige plagerijen erbij. De musiceervreugde straalt er in elk geval vanaf. Zo kan een simpele melodie - de eerste cd bevatte uitsluitend songs van Annette Peacock - in de handen van dit trio uitgroeien tot een beeldige vertelling van reuzen en dwergen. En als Crispell in slow motion zweeft boven een ontketende ritmesectie, dan weet je dat ze haar jongensachtige partners heel slim en stijlvol pareert.