Dave Burrell/Joe McPhee Duo

Joe McPhee combineert de souplesse van een balletdanser met de inzet en de power van een honkbalspeler. Intens gespierde improvisaties, furieus expressionisme, muziek om bergen te verzetten. Zijn toon wordt geprezen alsook zijn opmerkelijke controle van het hoogste register: even glad gepolijst als het falsetto van een gospel- of soulzanger. Simpel van opzet, maar zo opwindend van uitvoering dat men er alleen maar kan van genieten. Een belangrijk aspect van Dave Burrells pianospel dat nooit aan de orde wordt gesteld, is de speelse ambivalentie die eraan ten grondslag ligt: bijtend sarcasme of onschuldige humor, bittere ernst of binnenpret? Misschien zelfs beide tegelijk. Alleen al met de compositietitels 'Oozi Oozi', 'Booby and Si', 'Margy Pargy', 'Panaluu Peter' of 'Popolo Paniolo' blijkt er iets aan de hand te zijn. Burrell krijgt overigens niet de kans om deze dubbele bodems uit te diepen. Zijn aanwezigheid op Belgische podia is tot op vandaag quasi onbestaande. Het duo-optreden met McPhee, in elke betekenis een primeur dus, wordt een dialoog met als inzet de overtuiging dat alleen tegenspraak verder brengt. Beiden hebben een betrekkelijke soberheid in de gehanteerde middelen gemeen alsook precisie, aandacht voor klank en een groot vertrouwen in de muzikale suggestie.