deFilharmonie . Edo De Waart

Er is geen betere dirigent denkbaar om John Adams' 'Harmonielehre' te dirigeren dan Edo de Waart. Hij dirigeerde immers de première in 1985 bij het San Francisco Symphony Orchestra. 'Harmonielehre' werd aansluitend een icoon van de minimal music. Meer dan twintig jaar na dato heeft het werk nog niets aan frisheid en muzikale zeggingskracht verloren. Het combineert de repetitieve motoriek en de simpele harmonische opbouw van het minimalisme met de rijke orkestklank en emotionele zeggingskracht van de laat-romantiek. Die stijlenmix is ook prominent aanwezig in Stravinsky's 'Symphony in Three Movements'. Een werk dat kan bestempeld worden als de 'Sacre du Printemps' bekeken door de neobarokke en neoklassieke bril van de oudere Stravinsky. Het is een rusteloze stroom van constante ritmische veranderingen en harmonische transformaties. De piano speelt een vooraanstaande rol in het eerste deel, terwijl de harp alle aandacht opeist in het tweede deel. In het derde deel smelten de twee instrumenten samen om de ogenschijnlijk losstaande delen om te smelten tot een afgerond symfonisch geheel.