deFilharmonie - Philippe Herreweghe

deFilharmonie exploreert verder de symfonische catalogus van Beethoven (1770-1827) - dé canon van het symfonisch genre. Muziekdirecteur Philippe Herreweghe stelt deze keer zijn historische ervaring ten dienste van de Tweede Symfonie, de Zesde Symfonie en de Ouverture Die Geschöpfe des Prometheus. Mét oog voor het retorisch detail, met zin voor elegantie waar het kan en transparantie waar het hoort, zonder daarbij de grote boog uit het oog te verliezen. Er ligt slechts een periode van zes jaar tussen de Tweede en de Zesde Symfonie, maar voor wie het werk van van Beethoven kent, is dit een lange tijd waarin enorme stilistische veranderingen waar te nemen zijn. De Tweede Symfonie (1802) klinkt nog als een logisch vervolg op Mozart en Haydn. Het lijkt een werk van een opvallend goed gemutste van Beethoven, hoewel hij het schreef in de sombere tijden van het 'Heiligenstädter Testament' Hierin schreeuwde van Beethoven zijn vertwijfeling uit over zijn beginnende doofheid. Bovendien werd hij gekweld door zelfmoordgedachten omwille van zijn mensenschuwheid en zijn ontgoocheling in de liefde. De Zesde Symfonie is een ode aan het plattelandsleven. van Beethoven verheerlijkt de natuur als bron van innige en verheffende rust. Even lijkt de muziek een programmatische inslag te krijgen door de titels van elk deel, maar op geen enkel ogenblik wordt de zuiver muzikale organisatie van de symfonische vorm hierdoor geschaad.