deFilharmonie . Philippe Herreweghe

Een introductie heeft Leif Ove Andsnes nauwelijks nog nodig. Voor zijn jongste Beethoven-vertolking zoekt de Noorse sterpianist de orkestrale visie van Philippe Herreweghe op, om samen met hem het meesterlijke Derde Pianoconcerto van Beethoven aan te pakken, het werk waarmee de Weense Duitser het concertgenre voorgoed een nieuw elan gaf. De symfonisch uitgewerkte orkestrale interventies, de overrompelende entree van de solist, de dramatische stuwkracht: het was met dit pianoconcerto dat Beethoven een streep zette onder alle klassieke concerto's en aangaf waar het met de romantiek heen moest. Op de rampzalige première in 1803 leek het er nochtans niet op dat het werk ooit geschiedenis zou maken. Het orkest maakte er een potje van en "omdat hij haast niets had opgeschreven, speelde Beethoven alles uit het hoofd". De blaadjesdraaier van dienst "zag niets anders dan lege pagina's met hier en daar iets wat leek op Egyptische hiërogliefen". Net zo wankel was de dubieuze première in 1889 van César Francks beroemde (Tweede) Symfonie, het werk waarmee de pianist-organist een duurzame plek op het orkestpodium zou verwerven. De combinatie van salonfähige elegantie en wagneriaanse lyriek waarmee Franck uitpakte, kon het toenmalige orkest niet bekoren. Twee meesterwerken met een aarzelende première, aangeblazen door Mendelssohns heerlijke 'Trompetouverture'.