Elzbieta Szmytka - Levente Kende

Het vocale werk van Sergeï Rachmaninov - het deel van zijn oeuvre dat tot op heden het minst de aandacht kreeg en enkel in algemene anthologieën van het Russische lied aan bod komt - is zonder meer het meest verinnerlijkte, dramatische luik van zijn muzikale nalatenschap. Daar waar de pianowerken van Rachmaninov een evenwichtsoefening zijn tussen een frêle melodielijn en een dramatische begeleiding, is het vocale oeuvre getekend door een innerlijke verklanking. De tekst staat centraal als dramaturgische voedingsbodem voor het muzikale. Zoals bij Schubert, Schumann en Brahms kan men ook bij Rachmaninov aan de hand van de liederen de persoonlijke ontwikkeling van de componist volgen. De abstracte uitdrukkingskracht eigen aan de Vespers, de Vocalise, het pianotrio, verschillende van de Etudes Tableaux en de Tweede Symfonie, vindt men terug in de liederen. Hier treedt men binnen in het transcendente, het haast beklemmende breekbare van het uiterste ik.