Ensemble Luigi Nono

Op welke manier en onder welke voorwaarde is muziek in staat een sociaal, civiel en zelfs politiek discours te voeren? Deze vragen hebben geëngageerde kunstenaars van de twintigste eeuw beziggehouden. Hun werken moesten een weg tonen om de wereld te veranderen. Luigi Nono (1924-1990) is voor een deel schatplichtig aan dit gedachtegoed. Vanaf het midden van de jaren zeventig kent zijn werk een kentering en keert hij de kleinere vorm de rug toe. In 1975 wordt zijn opera Al gran sole carico d'amor, waarvan … Sofferte onde serene … deel uitmaakt, opgevoerd. Aandachtig voor de leer van Schönberg, maar gevoelig voor de Italiaanse traditie van madrigalen en polyfonie, én vastbesloten om het neofascisme te bestrijden, gaat Nono met zijn muziek op zoek naar een directe communicatie met de luisteraar. Zijn werk is gegrondvest op de grote ideologieën en getuigt van de wil zich te ontdoen van de schematische luisterpraktijk. Het ontrafelt de mogelijkheden van spatialisering van klank. Zijn samenwerking met de elektronische studio in Freiburg leidt tot Das atmende Klarsein voor basfluit, koor en live electronics. Tijdskunst, een begrip dat de verschuiving naar een ander gebruik van klank en tijd duidt, staat vanaf dit werk bij Nono centraal. Ook in A Pierre. Dell'azzurro silenzio, inquietum en Post-prae ludium per Donau gaat Nono op zoek naar de mysterieuze timbres van blaasinstrumenten.