Eric Watson & Ben Sluijs - dubbelconcert

Van Ostaijens en Poe's gedichten getuigen van waanzin en genialiteit. In 'Feesten van angst en pijn' en 'The Raven' ontrafelen beiden, verfijnd en koel, de "human thirst for selftorture". Poe's vernuft ligt in de gruwelijke oprechtheid waarmee hij de duistere menselijke kant ventileert. "Poëzie heeft eigenlijk niets te vertellen, buiten het uitzeggen van het-vervuld-zijn-van-het-onzegbare", aldus van Ostaijen. Beiden beschouwden poëzie als instrument om intuïtieve kennis te bereiken. Beiden werden als mysterieus en morbide beschouwd, genoegzaam wandelend in de schaduw van Ezra Pounds volle maan. Net zoals beide dichters zijn ook Sluijs en Watson ondoorgrondelijk geniaal. Zij rijgen noten, of lyrische bacillen, tot smaakvolle muzikale volzinnen. Hun muziek, als uiting van mystieke extase, leidt net als de poëzie naar het onderbewuste. Hun klanken creëren een assimilerende ruimte als palindroom van de lyriek. Moet hun muziek als palimpsest op de dichtkunst beschouwd worden? Of omgekeerd? Elk tijdperk, elke discipline brengt kunstenaars voort die, in hun zoektocht naar authenticiteit, hun particuliere waarheid ontdekken door hun eigen kijk op de dingen te ontwikkelen. Luister alvast eens naar de cd 'Midnight Torsion' van Eric Watson.