Fauré Quartett

Mozart schreef in 1785 het eerste van zijn twee pianokwartetten en schiep meteen het prototype van een genre zonder noemenswaardige voorgangers en zonder enige traditie. In het pianokwartet bracht Mozart twee genres samen die hij voordien reeds tot een hoogtepunt had gebracht. De symfonische dialoog en solistische virtuositeit van het pianoconcerto bracht hij in verbinding met de subtiele verfijning van het strijkkwartet, waarbij de vier instrumenten als gelijkwaardige partners optreden. Mozart stelde hiermee de norm voor een genre dat vooral in de romantiek navolging vond bij enkele grote componisten, waaronder Robert Schumann. Diens Pianokwartet opus 47 ontstond in het zogenaamde kamermuziekjaar van de componist - tussen juni 1842 en februari 1843 -, waarin achtereenvolgens drie strijkkwartetten, een pianokwintet en een pianokwartet het licht zagen. Het Pianokwartet stond lang in de schaduw van het meer populaire kwintet. Nochtans is Schumann ook hier op zijn best: expressieve melodieën, kleurrijke harmonieën en polyfone stemvoeringen verbinden zich tot een structureel complex maar helder geheel dat onmiddellijk aanspreekt en lang blijft nazinderen. Met twee pianokwartetten leverde Gabriel Fauré de belangrijkste Franse bijdrage tot het genre, hiertoe aangespoord door zijn leermeester en goede vriend Saint-Saëns.