Florestan Trio

Robert Schumann schreef zijn Eerste en Tweede Pianotrio in 1847, na een periode van intensief bezig zijn met zijn muziekdramatische werken als 'Genoveva', zijn enige opera, en zijn 'Szenen aus Goethes Faust'. Sporen hiervan zijn te vinden in de dramatiek en de beeldrijke muziektaal die de twee trio's kenmerken. In beide werken demonstreert Schumann zijn contrapuntisch kunnen, resultaat van de jarenlange studie van fuga's van Bach. Ook Clara Schumann was in 1845 aan een diepgaande contrapuntstudie begonnen, als het ware besmet door de fugapassie van haar man. Voor zijn vijfendertigste verjaardag gaf ze hem de '3 Preludes en fuga's opus 16' cadeau, waarin ze gepoogd had om Bachs fugakunst te verbinden met het romantische karakterstuk. Ter bekroning van haar contrapuntstudie wou Clara een meesterstuk afleveren in de vorm van een groots opgezet kamermuziekwerk. Van mei tot september 1846 werkte ze aan het Pianotrio in g. Wellicht koos ze voor een pianotrio omdat ze de uitdaging wou aangaan om te componeren in een vorm die Robert meermaals als aartsmoeilijk had omschreven. Vooral de volmaakte voorbeelden in het genre van Beethoven en Schubert schenen voor Robert Schumann verlammend te werken. Het was Clara's meer dan geslaagde bijdrage die hem ertoe aanzette zich in 1847 uiteindelijk toch aan het pianotrio te wijden.