Frank Braley . Renaud Capuçon . Gautier Capuçon

Het Pianotrio in a is Ravels eerste rijpe kamermuziekwerk. Al van bij het begin was Ravel (1875-1937) zich bewust van de moeilijkheden om de tegengestelde timbres van strijkers en piano met elkaar te doen versmelten. Toch ging hij de uitdaging niet uit de weg. Hij inspireerde zich op het Pianotrio van Saint-Saëns, die volgens hem de enige was die dit probleem op een bevredigende manier had weten op te lossen. Ravel componeerde het werk in 1914 in Saint-Jean-de-Luz in Baskenland, zijn geboortestreek. Melodie en ritme van het Pianotrio zijn doordrongen van Baskische folkloristische invloeden. De Sonate voor viool en cello uit 1920-1922 markeert een opmerkelijke stilistische verandering in Ravels oeuvre. Na de Eerste Wereldoorlog trad een versobering van middelen in, gepaard met een steeds toenemende aandacht voor melodie in plaats van harmonie. Ravel gaf de partituur zeer gedetailleerde uitvoeringsaanwijzingen mee. Zo moet in het tweede deel de cello op bepaalde momenten als een fluit klinken en de viool als een trommel. Ongehoorde sonoriteiten bepalen ook de Sonate voor viool en piano, voltooid in 1927. Ravel benadrukt de kloof tussen de twee onverenigbare klankwerelden van viool en piano door ze confronterend tegenover elkaar te plaatsen. In het centrale deel, getiteld 'Blues', gaf Ravel uiting aan zijn groeiend enthousiasme voor de toen opkomende jazzmuziek.