Fred Frith solo . Marc Ribot solo

Fred Frith en Marc Ribot zijn, als stilisten, de invloedrijkste gitaristen van hun generatie. Goed beschouwd zijn ze eigenlijk heel gewoon. Ze presenteren hun werk echter op een manier waardoor men het als raar gaat beschouwen. Muziekstukken als sculpturen waar men omheen kan lopen met een steeds andere aanblik, afhankelijk van het gezichtspunt. Vergelijkbaar met een gepolijst oppervlak dat, sterk uitvergroot, op een berglandschap lijkt. Toegegeven, dit is niet meer zo gewoon. Complete vaudeville, volgestopt met ruis en gimmicks? Hun voorkeur voor vervorming en extramuzikaal geluid is rechtstreeks verbonden met hun achtergrond: Frith via Henry Cow, Art Bears en Zorn's Naked City; Ribot via Chuck Berry, Lurie's Lounge Lizards, Elvis Costello en Tom Waits. De grote invloed van Fred Frith is zijn ahistorische kijk op de gitaar. Onbelast door associaties met Segovia, Charlie Christian of Jimmy Hendrix, begon hij 'ab ovo'. De gitaar als een plank met snaren waarin men kan zagen, waarop men kan trommelen; die men plat op tafel kan leggen en bewerken met tuingereedschap. Maar Frith weet wat hij doet: hij tovert met zijn instrumentarium. In de muziek die Marc Ribot componeert, gaat hij uit van herinneringen aan 'Americana', het Amerikaanse verleden: folk, blues, jazz, soul, pop. Overgoten met een rhythm and blues saus verwerkt hij die soms tegenstrijdige elementen in een levendige en uiterst dynamische variant van de typische New Yorkse 'noise music'.