Hank Jones/Joe Lovano Duo

Veel pianisten vestigen hun naam als onderdeel van orkesten die doorgaans door blazers geleid worden. Hank Jones is niet zo'n begeleidend type. Bij voorkeur speelt hij solo, met een eigen trio - met de crème de la crème op contrabas: George Duvivier, Ray Brown, Milt Hinton, Ron Carter, George Mraz - of in kwartet - met opvallend veel trompettisten: Art Farmer, Joe Newman, Ernie Royal, Joe Wilder, Clark Terry. Door de jaren heen is zijn pianospel rijper geworden, dynamischer ook. De zorgvuldig geplaatste noten van vroeger worden nu van vinnige commentaren voorzien. En omdat Jones gewoonlijk enorm beheerst, bijna introvert speelt, zijn deze uitbarstingen uitermate functioneel. Als geen ander levend jazzmusicus vertegenwoordigt Joe Lovano in zijn speeltechniek de gehele jazztraditie. Niet door het kwistig rondstrooien van citaten, maar door de wijze waarop hij zich het idioom eigen gemaakt heeft. Zijn muziek ademt jazz. Bij Lovano maakt het niet uit wat hij speelt: een welbekende jazzklassieker, een makkelijke blues, een smartlap uit een musical of uit een opera. In elke noot legt hij zoveel gevoel, intensiteit en swing dat hij, in welke stijl ook, de muzikale essentie blootlegt. Binnen Lovano's subliem geconcipieerde muziek is alleen ruimt