Het Collectief - Robin Engelen

Het laatste concert van deze cyclus staat voornamelijk in het teken van de latere, radicalere Schönberg. De Suite opus 29 bijvoorbeeld is één van de eerste strikt dodecafonische werken. De rigiditeit van de structuur contrasteert met de goedgeluimde ondertoon van het werk. Zowel de barokke danssuite als dansritmes uit de jaren 1920 dienen als inspiratiebron. Met een bezetting van drie klarinetten, strijktrio en piano alludeerde Schönberg overigens op de balorkesten van zijn tijd. Schönberg schreef zijn strijktrio opus 45 op tweeënzeventigjarige leeftijd, na een zware hartaanval. Ook al verliet hij de dodecafonische principes allerminst, het werk heeft een uitgesproken nostalgische bijklank. Elke driekwartsmaat verraadt een verlangen naar Wenen, het lijkt wel of de modernist Schönberg altijd een romanticus gebleven is ... Om de cirkel rond te maken begint het concert met het opus 1 van Alban Berg, een eendelige pianosonate die hij schreef tijdens zijn eerste studiejaren bij Schönberg. Het werk is uitgesproken romantisch van stijl, een vrijgevochten gebruik van de tonaliteit toont de onstuimigheid van de jonge Berg. Ondanks de opvallende invloed van Schönberg wordt deze sonate toch beschouwd als één van de beste bladzijden uit de twintigste-eeuwse pianoliteratuur.