Ictus

Met het ensemble Ictus exploreren we de kamermuziek uit de tweede helft van de twintigste eeuw en hoe die omgaat met de muziek van de Duitse romantiek. Het trio voor hoorn, viool en piano ontstond in 1982 toen Ligeti (°1923) naar eigen zeggen voor zichzelf komaf had gemaakt met de mythe van het einde van de muziek. Het is een halfernstig, halfironisch werk dat dankzij zijn gelaagdheid en erg verscheiden muzikale achtergronden (Brahms, Beethoven, maar ook Steve Reich en Hongaarse folklore) in geen enkele stilistische lade is onder te brengen. Dat geldt ook voor het trio van György Kurtág (°1926). Zijn Hommage à R. Sch. is met zijn bleke humor, iele klanken en korte als lichtflitsen opflakkerende akkoorden een echt meesterwerk in de beknoptheid: niemand - buiten Webern - kan zoals Kurtág zo veel uitdrukken met zo weinig noten. Ook het werk Demi-Jour van Nikolaus A. Huber (°1939) grijpt terug naar Schumann. Maar anders dan Kurtág of Ligeti gaat hij er subversief mee om. Met obstinate ritmes en agressieve akkoorden vervormt hij de muziek van het verleden tot ze onherkenbaar geworden is. Wolfgang Rihm (°1952) tenslotte zoekt naar continuïteit en plaatst zijn muziek doelbewust in de lijn van de traditie. Zijn werk is dan ook voor de meest gebruikelijke triobezetting geschreven.