Ictus - Georges-Elie Octors

Het staat niet vast of de pas naar het Westen geëmigreerde György Ligeti (°1923) eind jaren vijftig aanwezig was op de voordracht in Darmstadt door muziektheoreticus Claus Pechwitz. Die verkondigde daar dat "voor ieder zichzelf respecterende musicus en componist speelse humor, op de top gedreven virtuositeit en muzikale diepgang elkaar uitsluitende parameters zijn". Maar laat het nu juist precies al die elementen samen zijn die de muziek van Ligeti karakteriseren. In het Kammerkonzert uit 1970 speelt Ligeti een verrassend spel met overgeleverde vormen, getrouw aan zijn motto: "Ik zoek naar orde, maar die moet ook een beetje wanordelijk zijn". Akrostichon-Wortspiele van Unsuk Chin sluit nauw aan bij Ligeti's ideeënwereld. Geen wonder, want deze jonge Koreaanse componiste (°1961) studeerde verscheidene jaren bij de meester in Hamburg. Zij weet de luisteraar te boeien met betoverende, pseudo-oriëntaalse woord- en klankspelletjes. Lichtvoetige ironie en parafrase zijn de waarmerken van Johannes Schöllhorn (°1962). Over zijn wereldcreatie L'Art de la Figue wilde hij voorlopig niet meer kwijt dan dat het gaat om "een vertekend beeld van Bachs Kunst der Fuge gekoppeld aan de tekst La Figue van Francis Ponge".