Ictus - Georges-Elie Octors

"Ik denk dat de toekomst of het lot van de muziek, die van mij en van de anderen, overgeleverd is aan de wind. Als bomen bloeien, is het om op te lossen in de lente." Dit is de eigenaardige manier waarop de Italiaanse componist Salvatore Sciarrino (°1947) zijn persoonlijke levensschets besluit. Het tekent zijn bescheiden en zachtmoedige karakter en reflecteert de teneur van zijn hele oeuvre. Criticus H. E. Strolch noemde Sciarrino ooit "een Lachenmann van elegante Italiaanse makelij". Sciarrino's intimistische muziek is opgebouwd uit stilte en uiterst spaarzaam aangewende klankmomenten. Ritme is daarbij geen ordenend principe, timbre en adem zijn dat eerder. In Sciarrino's werken zijn er vaak verwijzingen - tot in de titels toe - naar de slaap en de nacht. Zijn muziek is als een droomwereld die de luisteraar in zich opneemt en hem voor de naaktheid van zijn existentie plaatst. In dat opzicht is Sciarrino mijlenver verwijderd van het escapisme van de new age. Niet voor niets heet een van zijn monodrama's Vanitas. Net als bij die zeventiende-eeuwse schilderijen houdt hij ons een spiegel voor over de vergankelijkheid en de vergeefsheid van het leven. Het portretconcert van Sciarrino vormt het hoogtepunt van de samenwerking tussen het Ictus Ensemble en de Italiaanse componist, die als gastdocent fungeert op het internationale compositieseminarie bij Ictus in juni en november 2002.