Jan Michiels - Inge Spinette

Het begon als een marketingstunt avant la lettre. De Weense componist en muziekuitgever Antonio Diabelli (1781-1858) schreef een wals en gaf collega-componisten de opdracht er een variatie op te bedenken. Schubert deed mee, de jonge Liszt (acht jaar), Czerny, Hummel en Beethoven. De verschillende variaties zouden gebundeld worden als reclame voor Diabelli's uitgeverij. Het is tekenend voor Beethovens karakter dat hij niet één maar drieëndertig variaties componeerde. Van bij de eerste variatie laat Beethoven haast niets over van het elegante, doch ietwat eenvoudige Diabelli-thema. Het thema werkt als een soort ontsteker voor zijn inspiratie, waarbij hij zijn eigen kunstmiddelen en die van zijn tijd - van rococo over klassiek tot vooruitwijzend op de romantiek - lijkt samen te vatten. In het tweede luik van het concert staan drie werken van Schubert op het programma. Voor diens Fantasia in f, D940 - misschien wel het mooiste werk dat ooit geschreven werd voor piano vierhandig - krijgt Jan Michiels gezelschap van Inge Spinette. De Fantasia is op en top late Schubert, gevoelig zonder ooit sentimenteel te worden, als een intieme dialoog met de 'onsterfelijke geliefde' waarvan wij de stille getuigen mogen zijn.