Joëlle Tuerlinckx & B'Rock

John Cage liet zich voor 'Atlas Eclipticalis' inspireren door de sterrenatlas 'Atlas Eclipticalis 1950.0', in 1958 gepubliceerd door de Tsjechische astronoom Antonín Becvár. Cage nam het boek letterlijk als uitgangspunt: boven de kaarten legde hij notenbalken waarin hij afhankelijk van de sterkte van het sterrenlicht kleinere of grotere, lichtere of zwaardere punten tekende. Met als resultaat een partituur die eruit ziet alsof je naar een sterrenhemel kijkt. En zo klinkt het werk ook, met meestal zachte en fijne tonen in een continuüm van stilte. De partijen zijn uitgewerkt in 'events' van één tot tien noten. De toonhoogte is duidelijk maar onconventioneel genoteerd. De grootte van de noten bepaalt hun klanksterkte. Dirigent en orkest dienen zich strikt aan de omschrijving van de partituur te houden. Dat was ongetwijfeld het geval bij de allereerste uitvoering in 1961, die Cage zelf in Montreal dirigeerde. Hij schreef het werk overigens voor variabel orkest, gaande van een tot zesentachtig uitvoerders. B'Rock kiest voor een versie met acht barokinstrumenten. Daardoor zal de muziek beslist aan zuiverheid en sereniteit winnen. Plastisch kunstenaar Joëlle Tuerlinckx, gefascineerd door het visuele aspect van de partituur, gaat de uitdaging aan om Cage's compositie een beeldende interpretatie te geven. Gegarandeerd een fascinerend concert voor oor en oog!