La Petite Bande . Sigiswald Kuijken

Onbekend staat hier broederlijk naast razend populair. De 'Vier Seizoenen' van Antonio Vivaldi (1678-1741) zijn barokke evergreens, maar al te zelden staat men stil bij de hoge muzikale kwaliteiten van deze vier vioolconcerti. Veel belangrijker dan de ongekend virtuoze schriftuur voor de solist of het sterk descriptieve karakter van elk concerto, is Vivaldi's onuitputtelijke verbeeldingskracht en de originele wijze waarop hij elk van de delen vorm weet te geven. Zonder ook maar één keer in herhaling te vallen. Volslagen onbekend maar buitengewoon geestig is het intermezzo 'La Furba e lo Sciocco' (De listige vrouw en de gek) van de Napolitaanse componist Domenico Sarro (1679-1744). Geen concertante maar een scenische uitvoering, in een regie van Béatrice Cramoix en met authentieke barokdansen door Sigrid T'Hooft en Bernhard Gertsch. Sarro's luchtige komische muziek geeft al duidelijk de eerste aanzetten tot het ondergraven van het barokke ideaal: niet het contrapunt domineert, maar de affectvolle, zingbare melodie. Sarro toont zich op deze wijze een tijd- en geestesgenoot van Pergolesi.