Leipziger Streichquartett - Andreas Staier

Sommige musicologen beweren wel eens dat Schubert pas in zijn laatste drie strijkkwartetten - die overigens elders in de serie Kwartet + opduiken - aan de hoge eisen van het genre zou hebben voldaan. De voorafgaande kwartetten zijn in die optiek eerder vingeroefeningen en aftasten van eigen mogelijkheden. Maar muziek gaat voorbij aan musicologische inzichten. Immers Schuberts vroege strijkkwartetten, waaronder het Negende, weten ongeacht enkele onvolmaaktheden dankzij hun elegantie en lichte melancholie te bekoren. Van onvolmaaktheid is er bij het Kwartet opus 3 van Alban Berg geen sprake. Het is het eerste meesterwerk van de toen vijfentwintigjarige componist die de nieuwe atonale muziektaal volledig beheerste. Berg zei dat hij het werk "uit koppigheid" had geschreven, vandaar de rauwe en expressionistische toon die nergens gedateerd overkomt. Ook het Pianokwintet van Brahms - waarvoor het Leipziger Streichquartett niemand minder dan Andreas Staier heeft uitgenodigd - heeft nog niets van zijn jeugdig elan verloren. Zoals het twijfelaar Brahms past, heeft hij er lang aan gesleuteld (er bestaat een vrij monotone versie voor twee piano's). Het resultaat is kamermuziek van het hoogste niveau, subtiel en meeslepend.